วายุไม่พูดอะไรอีก แต่เดินออกไปทันที โซ่ กระทิง นะโม และแทนไท มองหน้ากัน ก่อนจะรีบตามไป เพราะทุกคนรู้ดีว่า
ถ้าวายุโกรธขึ้นมาจริง ๆเรื่องมันจะไม่จบแค่การทะเลาะแน่
หลังตึกเงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไม้เชอลีนถูกดึงมาหยุดตรงกำแพงหลังห้องน้ำ หญิงสาวปีสามที่ชื่อ แพร ปล่อยแขนเธอแรง ๆ
“รู้ไหมว่าฉันตามพี่วายุมาสามปีแล้ว” เชอลีนยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเล็กน้อย ก่อนมองกลับไปตรง ๆ
“แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน” คำตอบนั้นทำให้เพื่อนของแพรถึงกับอ้าปาก แพรหัวเราะหยัน
“เกี่ยวสิ” เธอก้าวเข้ามาใกล้ “เด็กปีหนึ่งอย่างเธอคิดว่าจะแย่งผู้ชายจากฉันได้เหรอ”
เชอลีนกอดอก สายตาไม่ได้หลบเลยแม้แต่นิดเดียว
“แย่ง?” เธอเลิกคิ้ว
“ถ้าเขาเป็นของพี่จริง พี่คงไม่ต้องมาลากฉันมาหลังห้องน้ำแบบนี้หรอก” ใบหม่อนกับแตงกวาที่เพิ่งตามมาถึงถึงกับกลั้นหายใจเพราะรู้ว่าเชอลีนเริ่ม ไม่ยอมแล้ว
แพรหน้าแข็งขึ้นทันที “ปากดีนะ”
เชอล
