หลังจากเดินออกมาจากหลังห้องน้ำ เชอลีนยังคงควงแขนวายุอยู่ แม้ในใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกวายุเหลือบตามองเธอเล็กน้อย
“จะเกาะอีกนานไหม” เชอลีนสะดุ้ง รีบปล่อยแขนทันที
“ใครเกาะกัน!” วายุหัวเราะหึเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าไปทางลานคณะ
“เดี๋ยวไปส่ง” เชอลีนชะงัก
“ไม่ต้องก็ได้” วายุยักไหล่
“พี่ประกาศไปแล้ว ถ้าปล่อยเธอเดินคนเดียวเดี๋ยวคนก็หาว่าพี่ทิ้งแฟน” คำว่า แฟน ทำให้เชอลีนหน้าแดงทันทีแต่สุดท้ายก็ยอมเดินไปกับเขา
หน้าอาคารคณะบริหารกลุ่มของเชอลีนกำลังยืนรออยู่ใบหม่อนเป็นคนแรกที่เห็น
“มาแล้ว!” นัทตี้กับแตงกวาหันมองทันทีแล้วก็อ้าปากค้าง
เชอลีนเดินมาพร้อมวายุจริง ๆ เนเน่ถึงกับกระซิบ
“โอ๊ยยย…ตัวจริง”
วายุหยุดเดินหน้ากลุ่มสาว ๆ ก่อนจะพูดสั้น ๆ “ถึงแล้ว”
เชอลีนพยักหน้า “ขอบคุณนะ” วายุหันหลังจะเดินกลับแต่ก่อนจะไปเขาหันมาพูดทิ้งท้าย น้ำเสียงกวน ๆ
“อย่าให้แฟนพี่มีเรื่องอีกล่ะ…พี่ขี้เกียจมาห้าม”
กลุ่
