เสียงในบ่อนดังอื้ออึง เสียงไพ่กระทบโต๊ะ เสียงลูกเต๋ากระทบกับจาน เสียงคนหัวเราะและสบถสลับกันไป ไฟสีเหลืองสลัวทำให้บรรยากาศดูขุ่นมัวเหมือนควันบุหรี่ที่ลอยอยู่ทั่วห้อง
ทันทีที่วายุและเพื่อน ๆ เดินเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมามองแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะคนที่เดินนำเข้ามานั้น คือวายุ และที่นี่ก็เป็น ถิ่นของพี่ชายเขา ไม่ไกลจากโต๊ะพนัน ชายร่างสูงสองคนกำลังยืนตรวจดูความเรียบร้อยของบ่อน
แม็กซ์เวล และ อองรี ทั้งคู่หันมาเห็นวายุพอดีสีหน้าของพวกเขาดูแปลกใจเล็กน้อย อองรีเลิกคิ้วก่อนจะเดินเข้ามา
“คุณวายุ?” เขามองไปที่กลุ่มเพื่อนที่ตามมาด้วย
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” วายุไม่ได้หยุดเดิน เพียงแค่ตอบสั้น ๆ “มาหาคน” อองรีมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้วครับ”
จากนั้นเขาก็หันกลับไปตรวจงานต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม็กซ์เวลเหลือบตามองวายุเล็กน้อย
“เหมือนบอสร่างเด็กเลยว๊ะ” แม็กซ์เวลพู
