เกือบตีสองผับของแทนไทเริ่มบางตา เสียงเพลงยังดังอยู่ แต่โต๊ะวีไอพีของแก๊งวิศวะเริ่มทยอยลุกกันแล้ว
เนเน่เกาะแขนนัทตี้หัวเราะไม่หยุด แตงกวากำลังคุยกับโซ่ใบหม่อนยังแซวกระทิงไม่เลิก แทนไทลุกขึ้น
“แยกย้ายเถอะ ก่อนจะเมากันหมด”
กระทิงพยักหน้า “จริง”
โซ่มองวายุ “มึงกลับยังไง”
วายุเหลือบมองเชอลีนที่นั่งข้าง ๆ ก่อนจะตอบสั้น ๆ “พาแฟนกลับ”เสียงโห่ดังขึ้นทันที
“โอ้โห!” เนเน่กรี๊ด
“ดีมากค่ะพี่!” เชอลีนหน้าแดงทันที “หยุดเลย!”
แต่ไม่มีใครหยุด โซ่หัวเราะ
“งั้นพวกกูไปก่อนนะ” ไม่นานทุกคนก็ทยอยออกจากผับ
บนรถของวายุ
ถนนกลางคืนเงียบกว่าปกติ ไฟถนนส่องเป็นช่วง ๆ เชอลีนมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันมาถาม
“เราจะไปไหน” วายุจับพวงมาลัย สายตายังมองถนน
“คอนโดพี่” เชอลีนชะงัก
“อีกแล้วเหรอ” วายุหัวเราะเบา ๆ
“กลัว?” เชอลีนรีบตอบ
“ไม่ได้กลัว!” วายุเหลือบมองเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น
“รีบกลับไปปั๊มลูกดีไหมนะ”
