สามปีผ่านไป มหาวิทยาลัยที่เคยเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกของเด็กปีหนึ่ง วันนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศของความภาคภูมิใจ ลานหน้าหอประชุมถูกตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้ บัณฑิตในชุดครุยสีดำเดินไปมาพร้อมครอบครัวและเพื่อน ๆ เสียงกล้องถ่ายรูปดังไม่หยุด
เชอลีนยืนอยู่กับเพื่อน ๆ ชุดครุยสีดำคลุมชุดกระโปรงสีขาวของเธอ ผมยาวสลวยถูกม้วนลอนเบา ๆ ใบหน้าสวยยิ้มสดใสกว่าทุกวัน ข้าง ๆ เธอ เนเน่ โซเฟีย ใบหม่อน แตงกวา นัทตี้ ทุกคนยืนหัวเราะคุยกันอย่างตื่นเต้น
เนเน่หมุนตัวหนึ่งรอบ “โอ๊ยยย ในที่สุดก็เรียนจบ!”
แตงกวาหัวเราะ “เธอบ่นทุกปีว่าอยากลาออก”
เนเน่ยักไหล่ “แต่ก็จบจนได้”
โซเฟียเอามือบังแดดก่อนจะมองไปทางลานจอดรถ
“พวกพี่เขาน่าจะมาแล้วนะ” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน
ไม่ไกลจากลานจอดรถ ชายห้าคนกำลังเดินเข้ามาแต่ตอนนี้พวกเขาไม่ใช่นักศึกษาวิศวะอีกแล้ว
วายุ
ตอนนี้เป็น ผู้บริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวหลังเ
