ตอนที่ 33. วันแต่งงานของวายุ & เชอลีน

1257 Words

วันแต่งงานของวายุ & เชอลีน เช้าวันแต่งงาน บ้านของเชอลีนในเช้าวันนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวายตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นสูง เสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้าน เพราะ แก๊งเพื่อนเจ้าสาว รวมตัวกันตั้งแต่เช้า เนเน่กำลังถือพวงมาลัยเงิน แตงกวาคอยจัดผ้าหน้าประตูใบหม่อนถือซองด่านประตู นัทตี้กำลังเช็กแผนกับทุกคน ส่วนโซเฟียยืนกอดอกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “จำไว้นะ ด่านวันนี้…ไม่ง่าย” เนเน่พยักหน้าแรง “ใช่! วันนี้เราจะรีดเงินพวกวิศวะให้หมดตัว!” เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง ขบวนขันหมากของวายุ เสียงกลองยาวดังมาตั้งแต่หน้าซอย ขบวนขันหมากเดินเข้ามาอย่างครึกครื้น กระทิงถือพานขันหมากอย่างภูมิใจ โซ่เดินถือพานแหวน แทนไทถือพานเงิน นะโมถือพานสินสอดทุกคนแต่งชุดไทยหล่อจัดเต็ม ส่วนวายุ ยืนอยู่กลางขบวน ในชุดเจ้าบ่าวสีครีมทองหล่อจนคนทั้งซอยหันมามอง กระทิงตะโกนขึ้น “วันนี้เพื่อนกูจะมีเมียแล้วโว้ย!” เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งขบวน แทนไทตบไหล่วายุ “ยังถอนตัวทันนะ” วายุยิ้มมุมปาก “กูอยากแต่งเอง” ทุกคนต่างก็หัวเราะกันอย่างมีความสุขเป็นอย่างมาก เพราะต่างก็รู้ดีว่าวายุรอมานานแค่ไหน ด่านประตูเงินประตูทอง ทันทีที่ขบวนมาถึงหน้าบ้าน ประตูถูกปิดทันทีเนเน่ตะโกน “หยุด!” วายุเลิกคิ้ว แตงกวายื่นมือออกมา “อยากได้เจ้าสาว ต้องผ่านด่านก่อน!” กระทิงหัวเราะ “มาแล้วด่านแรก” เนเน่พูด “เจ้าบ่าวต้องบอกข้อดีของเจ้าสาว 5 ข้อ!” วายุคิดแค่แป๊บเดียว “สวย ฉลาด ดื้อ ปากเก่ง” แล้วเขาก็ยิ้ม “และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ผมยอมแพ้ได้” เสียงโห่ดังทันที เนเน่ทำหน้าเขิน “โอ๊ย ผ่านก็ได้!” ใบหม่อนยื่นซอง “ค่าผ่านทาง!” กระทิงรีบยัดซองทันที “เอาไปเลย!” โซเฟียเดินออกมา มองวายุด้วยรอยยิ้ม “คำถามสุดท้าย” ทุกคนเงียบ เธอถาม “พี่จะดูแลพี่สะใภ้ของหนูไปตลอดชีวิตได้ไหม” วายุไม่ลังเลแม้แต่นิด “ได้” เสียงของเขาจริงจัง “และผมจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด” โซเฟียยิ้ม ก่อนจะเปิดประตู “งั้น…เชิญเจ้าบ่าวค่ะ” เสียงเฮดังขึ้นทันที วายุเดินเข้าไปในบ้าน หัวใจเต้นแรงกว่าที่เคยเมื่อประตูห้องเปิดเขาก็เห็นเชอลีน ในชุดเจ้าสาวสีขาว สวยจนเขานิ่งไป เนเน่กระซิบ “รับเจ้าสาวได้แล้วค่ะ” วายุเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะยื่นมือออกมาเชอลีนยิ้มแล้ววางมือบนมือเขา ในช่วงสาย พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นมีครอบครัวและเพื่อนสนิทอยู่รอบตัว วายุกับเชอลีนนั่งเคียงกันแลกแหวนรดน้ำสังข์และกล่าวคำสัญญา เมื่อพิธีจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้น วายุหันไปกระซิบเบา ๆ “ตอนนี้เธอเป็นภรรยาพี่แล้ว” เชอลีนหน้าแดงทันที ช่วงบ่าย พิธีส่งตัวเจ้าสาวเริ่มขึ้นเนเน่แกล้งกระซิบกับวายุ “ฝากดูแลเพื่อนเราดี ๆ นะ” กระทิงหัวเราะ “ไม่ต้องห่วง มันหวงยิ่งกว่าชีวิต” เมื่อประตูห้องปิดลง เหลือเพียง วายุและเชอลีนสองคนเชอลีนยืนเขินอยู่กลางห้อง วายุเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มเธอเบา ๆ “ในที่สุด…” เขาพูดเสียงแผ่ว “เธอก็เป็นของพี่จริง ๆ แล้ว” เชอลีนยิ้ม ก่อนจะซบอกเขา ค่ำวันนั้น งานเลี้ยงจัดขึ้นในโรงแรมหรู ไฟในฮอลล์ส่องสว่างแขกมากมายมาร่วมแสดงความยินดีเมื่อพิธีกรประกาศ “ขอต้อนรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวครับ” ประตูฮอลล์ก็เปิดออกวายุจับมือเชอลีนเดินเข้ามาท่ามกลางเสียงปรบมือ กระทิงตะโกน “เมียเพื่อนกูสวยที่สุด!” ทุกคนหัวเราะทันที เพลงช้าเริ่มดังขึ้น วายุดึงเชอลีนเข้ามาในอ้อมแขน “เต้นกับพี่ได้ไหม คุณภรรยา” เชอลีนยิ้ม “ได้ค่ะ…คุณสามี” ทั้งสองเต้นรำช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟ และสายตาของเพื่อน ๆ เพราะจากวันนี้ เรื่องราวของพวกเขาไม่ได้เป็นแค่ความรักวัยมหาวิทยาลัยอีกต่อไปแต่เป็นชีวิตคู่ของวายุและเชอลีน หลังจากงานเลี้ยงกลางคืนจบลง โรงแรมหรูที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะตอนนี้กลับเงียบลงวายุจับมือเชอลีนเดินออกจากฮอลล์ เธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวที่เปลี่ยนเป็นชุดเรียบหรูสำหรับตอนกลางคืนเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ในนั้นเหลือเพียงสองคน เชอลีนเริ่มเขิน เพราะสายตาของวายุกำลังมองเธอไม่วางเธอพึมพำเบา ๆ “มองอะไร”วายุยิ้มมุมปาก “ภรรยาของพี่” คำตอบนั้นทำให้เธอหน้าแดงทันที บรรยากาศเงียบและอบอุ่น เชอลีนยืนอยู่กลางห้อง ยังไม่ทันตั้งตัว วายุก็เดินเข้ามาใกล้เขายกมือขึ้นจับปลายคางเธอเบา ๆ “รู้ไหม…” เสียงของเขาต่ำลง “พี่รอวันนี้มานานแค่ไหน” เชอลีนหัวใจเต้นแรง วายุโน้มตัวลงก่อนจะจูบเธอช้า ๆตอนแรกมันเป็นเพียงจูบอ่อนโยน แต่ไม่นาน มันก็ลึกขึ้น ร้อนแรงขึ้นเชอลีนเผลอจับไหล่เขาแน่น วายุยิ้มเบา ๆ ก่อนจะกระซิบข้างหู “วันนี้ไม่มีใครมาแย่งเธอจากพี่แล้ว” เชอลีนหัวเราะเบา ๆ “พูดเหมือนพี่หวงมาก” วายุตอบทันที “มาก” เขาดึงเธอเข้ากอดก่อนจะพาเธอไปที่เตียงแสงไฟในห้องสลัวลงและคืนแรกของชีวิตคู่ ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างอบอุ่น หลายเดือนต่อมา ข่าวใหญ่ของแก๊ง เช้าวันหนึ่ง เชอลีนยืนอยู่ในห้องน้ำถือที่ตรวจครรภ์มือของเธอสั่นเล็กน้อย เมื่อเห็นผล เธอก็ยืนนิ่งไป ก่อนจะยิ้มกว้าง วายุกำลังนั่งทำงานอยู่เชอลีนเดินออกมาจากห้องน้ำเธอเรียกเขาเบา ๆ “พี่วายุ” เขาหันมา “ว่าไง” เชอลีนยื่นที่ตรวจครรภ์ให้ วายุขมวดคิ้ว “นี่อะไร ไม่สบายเหรอ ไปหาหมอไหม ?” แล้วเขาก็หยุดพูด เมื่อเห็นขีดสองขีดเขานิ่งไปหลายวินาทีก่อนจะเงยหน้ามองเธอ “เชอลีน…” เธอยิ้ม “พี่กำลังจะเป็นพ่อแล้ว” วายุลุกขึ้นทันทีก่อนจะเดินเข้ามากอดเธอแน่น “จริงเหรอ” เชอลีนหัวเราะ “จริงสิ” วายุวางมือบนท้องของเธอเบา ๆ เหมือนกลัวเธอหายไป เขาพูดเบา ๆ “พี่จะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด” คืนนั้น ทุกคนรวมตัวกันที่ผับของแทนไทเมื่อข่าวถูกบอกออกไป เนเน่กรี๊ดลั่น “จริงเหรอ!” กระทิงหัวเราะเสียงดัง “เฮ้ย ไอ้วายุมีลูกก่อนเพื่อน!” โซ่ยิ้ม “เร็วจริง” แทนไทตบไหล่วายุ “จาก Bad Evil กลายเป็นคุณพ่อแล้วนะ” นะโมพูดสั้น ๆ “ยินดีด้วย” วายุมองเชอลีนที่นั่งข้าง ๆ ก่อนจะจับมือเธอไว้ เขาพูดเรียบ ๆ แต่จริงจังมา“ต่อไปนี้…ใครแตะเมียกูกับลูกกู กูไม่ไว้แน่” กระทิงหัวเราะ “มันหวงกว่าเดิมอีก!” เชอลีนส่ายหัว แต่ยิ้มเพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ อาจจะดูดุและอันตรายสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเธอ เขาเป็นแค่ สามีที่รักและหวงครอบครัวที่สุดในโลก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more