ตอนที่ 10 การมาของพี่ชาย

1266 Words

เช้าวันต่อมา ลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงคึกคักเหมือนทุกวัน นักศึกษาหลายคนเดินไปมา บ้างก็ถือแฟ้ม บ้างก็ยืนคุยกันเป็นกลุ่ม เสียงหัวเราะ เสียงทักทายดังปะปนกันไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหนึ่งก็ดังขึ้นก่อนจะค่อย ๆ ชะลอและจอดสนิทตรงข้างลานเกียร์ เอี๊ยด !! เครื่องยนต์ดับลง ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออกวายุก้าวลงจากรถสีหน้าของเขาวันนี้นิ่งจนแทบจะเรียกได้ว่า บอกบุญไม่รับนักศึกษาหลายคนที่เห็นถึงกับหันมามอง เพราะแค่เขายืนอยู่เฉย ๆ ก็มีออร่าความดุแผ่ออกมาชัดเจนแต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้คิดอะไร เสียงรถยนต์อีกคันก็ดังขึ้นรถสีดำเงาอีกคันขับเข้ามาจอดเทียบข้างรถของวายุ บรรยากาศรอบ ๆ เริ่มเงียบลงอย่างประหลาดประตูรถเปิดออก ชายร่างสูงสองคนในชุดสูทก้าวลงมาก่อนทั้งคู่สวมแว่นดำ ใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางระวังตัวแค่มองก็รู้ทันทีว่า บอดีการ์ด นักศึกษาหลายคนเริ่มหันมามองกันมากขึ้น ก่อนที่ประตูฝั่งหลังของรถจะเปิดออกอีกครั้งชายหนุ่มอีกคนก้าวลงมาทันทีที่เขายืนเต็มตัวเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นเบา ๆ เพราะใบหน้าของเขา…เหมือนวายุราวกับแกะ ต่างกันเพียงแค่ เขาดูสุขุมกว่า นิ่งกว่า และมีออร่าของคนที่คุ้นเคยกับอำนาจ “นั่นพี่วายุร่างทองไหมว๊ะ” “นั่นสิ นั่นพี่ชายเขาแน่” “โอ๊ยหล่อโฮก หล่อวัวตายควายล้ม คำนี้ไม่เกินจริง” นักศึกษาสาวต่างก็พูดคุยกัน ชายหนุ่มจัดปลายแขนเสื้อสูทเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองรอบลานเกียร์อย่างสงบ จากนั้นหญิงสาวสวยอีกคนก็ลงจากรถตามมา ผมยาวสีเข้ม ใส่ชุดเรียบหรู ท่าทางดูเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง ตอนนี้สายตาของคนเกือบทั้งลานเกียร์จับจ้องไปที่รถสองคันนั้นส่วนอีกมุมหนึ่งของลาน กระทิง โซ่ นะโม และแทนไท ที่กำลังยืนคุยกันอยู่ก็หันมามองเหมือนกัน แทนไทหรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น “นั่นพี่วินหรือเปล่าวะ…” เขาผิวปากเบา ๆ “โคตรหล่อ” นะโมพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แหละ” เขามองอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ “เหมือนกันขนาดนั้น” โซ่ยกมือเกาหัวอย่างงง ๆ “แล้วมาทำไมวะ หรือว่าไอ้วายุสร้างเรื่องอะไร ?” กระทิงถอนหายใจ ก่อนจะตอบกลับแบบงงไม่ต่างกัน “ถามกูแล้วกูจะรู้ไหม” ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แล้วหันกลับไปมองทางวายุอีกครั้งขณะที่วายุยืนพิงรถตัวเองอยู่ สีหน้าของเขาไม่ได้ดูแปลกใจเลยสักนิด เหมือนรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว วินเซนโซ่เดินเข้ามาหาน้องชายของตัวเองอย่างช้า ๆ เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขามองวายุครู่หนึ่งสายตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ลานเกียร์ ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพูดเรียบ ๆ “ที่นี่เหรอ มหาลัยของนาย” วินเซนโซ่หัวเราะเบา ๆ วายุพยักหน้า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อสายตาของวินเซนโซ่ก็หยุดอยู่ที่ใครบางคน หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีกสี่คน เชอลีน มุมปากของวินเซนโซ่ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดเบา ๆ “เด็กคนนั้น…” เขาหันมามองวายุ “คนเดียวกับเมื่อคืนหรือเปล่า” วายุชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบสั้น ๆ “พี่อย่ามายุ่ง” คำตอบนั้นทำให้วินเซนโซ่หัวเราะทันที “โอ้โห” เขาพูดเหมือนเจอเรื่องน่าสนใจ “เริ่มหวงแล้วเหรอ” วายุถอนหายใจ “เลิกให้คนตามผมสักที น่ารำคาญไม่อย่างนั้นผมจะไม่ช่วยพี่ ” เขาหันมาตอบพี่ชายด้วยความโมโหเป็นอย่างมาก “จะไปสมัครก็ไป โน่นทาง” วายุบุ้ยปากให้พี่ชายพานาตาลีไปสมัคร “ผมไปล่ะ” วายุพูดและทำท่าจะเดินไป “เดี๋ยว !! ” วินเซนโซ่เรียกน้องชายเอาไว้ วายุหันมามอง “อะไรอีก ? ” “เอาโทรศัพท์มา บันทึกเบอร์ของนาตาลีไว้ มีอะไรจะได้โทรหากัน” วายุถอนหายใจมองบน ก่อนจะล้วงกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์ให้กับพี่ชายของเขา ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง เชอลีนที่เพิ่งเดินเข้ามาในลานเกียร์ยังไม่รู้เลยว่า วันนี้ เธอกำลังตกเป็น หัวข้อสนทนา ของมาเฟียสองพี่น้อง อย่างเต็มตัว วายุถอนหายใจแรงหนึ่งครั้งก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นสีหน้าของเขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะพี่ชายแต่เพราะ พี่ชายดันเลือกมาปรากฏตัวที่มหาลัย แถมยังพา “คนนั้น” มาด้วยอีก เขาเดินตรงไปหากลุ่มเพื่อนที่ยืนรอดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ทันทีที่วายุเดินมาถึง ทั้งสี่คนก็กรูเข้ามาทันทีแทนไทเป็นคนเปิดประเด็นก่อน “เฮ้ย เมื่อกี้ใช่พี่วินจริง ๆ ใช่ไหมวะ” นะโมพยักหน้าแรง ๆ “แล้วผู้หญิงคนนั้นใครวะ โคตรสวย” โซ่หรี่ตามองวายุ “แล้วมาทำไมถึงโผล่มาที่มหาลัยมึง” กระทิงยืนกอดอกมองหน้าเพื่อน “อย่าบอกนะว่ามาตามมึงเรียน”วายุหลับตา ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้งเหมือนกำลัง รวบรวมความอดทน จากนั้นก็พูดออกมาแบบตัดบท “พี่สะใภ้กู” ทั้งสี่คนชะงัก “ห๊ะ?” แทนไทอ้าปากค้าง นะโมขมวดคิ้ว “เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ” วายุพยักหน้าอย่างหงุดหงิด “พี่สะใภ้กู” เขาพูดต่ออย่างสั้น ๆ “มาสอนที่นี่” ทันทีที่ประโยคนั้นจบทั้งสี่คนก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนที่แทนไทจะผิวปาก “โอ้โห…” นะโมพยักหน้าเห็นด้วยทันที “เข้าใจละ” โซ่ถึงกับหัวเราะออกมา “งี้ก็ไม่ต้องถามต่อแล้ว” กระทิงยักคิ้ว “พี่สะใภ้ก็จบข่าว” วายุพยักหน้าเบา ๆ ในหัวของเขาคิดแค่อย่างเดียว คำนี้มันปลอดภัยที่สุด เพราะถ้าบอกว่าเป็นญาติ พวกเพื่อนมันต้องซักต่อแน่นอนว่าทำไมต้องมีบอดีการ์ดทำไมถึงดูเหมือนคนสำคัญขนาดนั้น แต่ถ้าเป็น พี่สะใภ้ เรื่องมันก็จบ ไม่มีใครกล้าถามต่อแทนไทพยักหน้าอย่างเข้าใจ “โอเค งั้นกูจะไม่ถามแล้ว” นะโมยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ถ้าเป็นพี่สะใภ้มึงจริง…” เขาหันไปมองหญิงสาวที่กำลังคุยกับวินเซนโซ่อยู่ ก่อนจะพูดต่อ “พี่ชายมึงนี่สายตาดีว่ะ” โซ่หัวเราะ “จริง” กระทิงเสริมทันที “สวยขนาดนั้น” วายุหรี่ตามองเพื่อนทั้งสี่คนทันที สายตานิ่ง ๆ แต่แฝงความดุ “พอ” ทั้งสี่คนเงียบกริบทันที ก่อนที่แทนไทจะยกมือขึ้น “โอเค ๆ ไม่แซวละ” แต่ไม่ทันไร นะโมก็หัวเราะออกมาอีก “แต่กูว่านะ…” เขาพูดพลางมองวายุ “วันนี้มหาลัยแม่งต้องมีเรื่องสนุกแน่” วายุขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร” นะโมยักคิ้วไปทางด้านหลัง “ก็…เด็กปีหนึ่งของมึงกำลังเดินมาแล้วไง” วายุหันไปมองทันที และก็เห็น เชอลีน กำลังเดินเข้ามาพร้อมแก๊งเพื่อนสาวของเธอ และแน่นอน บนตัวของเธอ ยังคงใส่ เสื้อของเขาอยู่

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more