Pagkabukas na pagkabukas pa lamang ng malaking gate ng mansyon ay niyakap na ako ng kakaibang ihip ng hangin.
Hindi ko alam kung maiiyak ba ako sa sobrang saya sa mga oras na ito.
Sa wakas, pagkatapos ng higit isang dekada ay muli na akong nakabalik sa kung saan naman ako dapat na naroroon.
Katulad ng naramdaman ko noong unang araw ng pagbabalik ko sa Guadalupe ay ang nararamdaman ko ngayon sa pagpasok ko sa bakuran ng bahay namin.
Bawat sulok ng malawak ng bakuran ay mga alaala na ngayon ay nanariwa na sa aking isipan.
Malinis ang buong paligid.
Halatang hindi napabayaan ng mga Buenavista.
Walang nagtataasang mga damo o nakakalat na tambak ng mga tuyong dahon.
Maging ang mismong mansyon ay hindi mo iisiping walang nakatira.
Noong naglalakad kami ni Zandro patungo sa bahay na titi
