THE GOVERNOR'S DAUGHTER

CHAPTER THREE: FOR YOU WHAT IS FAMILY?

FOR YOU WHAT IS FAMILY?

"Good noon, everyone! Oras na para mag-ingay!"

Napatakip ako sa tenga dahil sa malakas na sigawan. Nasa backstage pa kami pero kung dumadagundong ang sigawan nila.

"Handa na ba kayo para makita ang mga pambato niyo?"

Iba't ibang salita amg sinisigaw nila. Hindi nakatakas sa 'kin ang mga bibig ng kaklase ko na hinihiyaw ang pangalan ko. Gano'n din naman ang mga kasama ko. Sinisigaw din ng classmates nila ang names nila.

"So wait we are waiting for! Let's get started! Please welcome the seven candidates!"

Sinenyasan kami ng isang nag-aasikaso na maglakad na paakyat ng stage. I'm on 4th. Isa-isa kaming pinaakyta. At sa tuwing aakyat ang bawat kandidata ay sinisigaw ng mga nanonood ang section na kinabibilangan nito.

"Miss, ikaw na," sabi ng nag-a-assist.

Tumangi ako saka huminga. Dahan-dahan akong humakbang paakyat ng stage. Hindi ko pa man nakikita ang buong kalagayan ng quadrangle ay agad nang nagsigawan ang mga kaklase at mga kakilala ko.

"EARA! EARA!"

"BRADO! BRADO!"

Ngumiti ako nang makita kung gaano karami ang nanonood. At hindi nakaligtaan ng mga mata ko ang dalawang kaibigan. Paano, may banner silang ginawa. Using manila paper pa. Nakasulat ang name ko gamit ang black pen.

"EARA! EARA!"

Nang makarating ako sa unahan kung nasaan ang mic ay nagsitahimik ang lahat.

"Hi, everyone. I am Maria Eara Santiago Brado, candidate number 4. Ang representative of section vietnam!"

"EARA!"

"EARA!"

"BRADO!"

I shown my sweetest smile. Hindi sa lahat ng manonood kundi para sa dalawang kaibigan ko. Nakita kong tinuro pa ako ni Jecel bago ako tumalikod at bumalik ng backstage.

Nagsimula ang event. Isa-isa namin nirampa ang mga gown na suot. Nakasimple red dress ako na may glitters. Kaya naman nung nirampa ko ay halos umilaw ako dahil sa pagkinang na dulot ng araw.

Nang dumating ang question and answer, ang huling stage ay naging kabado ang ilan. Dahil mula sa principal and head principal ang questions. Random questions lang naman daw iyon but still they felt nervous and pressure.

Samantalang ako, chill lang. Wala lang.

"Okay, thank you, Candidate number 4, Miss Peru. Let's proceed to Candidate number 4, Miss Vietnam."

Pumasok ako ng stage at nakangiting nagtungo sa kung saan nakatayo ang mic.

"Eara namin 'yan!" sigaw ni Jecel sa tahimik na alon ng mga tao.

May nagtawanan dahil do'n. Ngumiti naman ako at pasimple kinawayan sila.

"Okay, for the question of Miss Vietname. Please, give a hand of applause for our principal again, Mr. Honi."

Nagpalakpakan ang lahat.

Nakangiting dinampot nito ang mic na nasa mesa.

"Magandang hapon, hija," bati nito.

"Magandang hapon din po."

"Okay, so here's your question," binuklat niya ang isang sobra na nasa mesa at saka binasa. "For a senior high student like you, how it felt likes having a complete family?"

Nawala ang ngiti sa labi ko sa narinig na tanong mula sa kaniya. I was shocked by that. Hindi ko inaasahan na sa akin papupunta ang gano'ng klaseng tanong.

Parang nabinge ako sa tanong. 'Tila ba bumalik ako sa unang senaryo kung saan may naging kaibigan ako sa isang park na sinabihan akong walang mom at may mayabang na dad, At ang pinakamasakit na sinabi nito ay hindi raw ako mahal ng daddy ko dahil nga si Nanay Lumeng ang laging bantay ko.

At that time, I was hurt so bad. Hearing those words from the kid like the same age with you was so painful. Totoo ang lahat na binato niya sa akin kaya natameme ako at umiyak ng husto. That time, I was broke. Really.

But, habang lumalaki, unti-unti ko nang naiintindihan ang lahat.

"Uh, Miss Vietnam?"

Nabalik ako sa sarili nang marinig boses ni Sir Honi.

"I-Im sorry, sir."

Sumenyas ito ng 'it's okay'.

Bago sunagot ay tinignan ko kung nasaan sina Jecel at Rose. Katulad ko, pansin kong nagulat din sila sa naging tanong. But I'm ready to answer. Maybe it is the time for this. For me, to stop feeling jealous and envy every time about family matters asks me.

Huminga ako ng malalim at ngumiti.

"Thanka for that wonderful question, Mr. Honi." I looked to where he is. And then, my gaze moved to a lot of people. "What, for me, feels like having a complete family?" I asks.

May napansin akong nagulat at may napansin din akong natahimik. Ewan ko rin kung bakit naging tunog bitter ang sinabi kong 'yon.

"Having a complete happy felts like heaven. I mean, kapag buo ang pamilya niyo lalo pa't may koneksiyon kayo sa isa't isa ay paniguradong masaya. Sobrang saya. You will experience advice from your parents and grandparents. While you can enjoy your time with your siblings. And I think that's the most happiest thing happen in our whole life."

Ngumiti ako.

"But sadly, I'm one of those person who didn't give a chance to experience that kind of happiness. A complete family."

Hindi pa man ako nakapagpapasalamat nang tumalikod ako habang nakahawak sa bibig. Hindi ko kinaya ang sakit habang sinasabi ang mga bagay na 'yon. Sumasagi sa isip ko ang mga pamilya na nasaksihan ko kung gaano kasaya. Mga pangyayaring sana ay nangyari rin sa akin.

Tumakbo ako papunta ng restroom sa backstage. At doon nilabas ang bigat ng dibdib.

Kalanman ay wala akong sinisi kung bakit ganito ang pamilya na mayroon ako. Kailanman ay hindi ako nagreklamo. Kailanman ay hindi ako nagtanim ng galit. Sadyang hindi ko lang mapigilan na magselos at mainggit sa iba.

Napaatanong ako sa sarili minsan. Paano kung ganoon din kami nina Mom at Dad? Gano'n din kaya kami kasaya?

Ilang minuto akong umiyak sa banyo hanggang sa may bumukas ng pinto. Hindi pa ako nakakapagreak ng bumungad sa akin sina Jecel at Rose. Agad akong niyakap ni Jecel.

"It's okay, it's okay." Marahan niyang hinaplos ang buhok ko.

Umiyak ako lalo sa nanginginig niyang tinig. Dinaluhan kami ni Rose. Umiyak kaming tatlo buong event. We stayed for that for a minutes.

And as expected, I'm not the winner. Inaasahan ko na naman 'yon. But still nilapitan ako ng mga classmates ko at binati pa rin ako.

We are now heading to my home. Nagtabi-tabi kaming tatlo sa backseat habang tahimik na nakikinig sa kanta sa radio. Nang makarating sa bahay ay agad kaming sinalubong ni Nanay Lumeng.

"Oh, ano? Kumusta ang resulta? Wagi ba ang anak kong ito—"

Natigilan si Nanay nnag bigla ko siyang yakapin. Natahimik pa siya bago tumugon sa yakap ko.

"Apo, ayos lang 'yon. Hali kayo naghanda ako para sa inyo."

Nakayakap ako sa kaniya habang naglalakad kami papunta sa mesa. Ngunit natanggal ko ang pagkakayakap sa kaniya nang makita si dad na mag-isa na nakain.

"Dad?!"

Napatingin ito sa akin. "Oh, you're here."

"Dad, anong oras ka pa nakabalik?" gulat na tanong ko.

"Kani-kanilang lang. Sakto nga't nakahanda na si Lumeng."

"B-But I thought nextweek friday pa?" hindi pa rin makapaniwalang saad ko.

"Cancelled."

Hindi na ako sumagot at yumakap na sa kaniya.

"Welcome back, dad. I miss you."

"Miss you, too. Kumain ka na." Napatingin siya sa gaw ng pinto. "Oh, sino itong mga kasama mo?"

Tumingin ako kina Jecel at Rose saka humiwalay sa yakap kay dad. "Sina Jecel at Rose, dad, mga kaibigan ko."

"Mga kaibigan? Kailan pa?"

"Since we're grade 11, dad."

Tumango ito ngunit hindi nakaligtas sa akin ang ibang tingin niya. Na para bang hindi gusto sila nito.

"Oh, sya, sya, kumain na muna kayo, mga hija."

"Salamat po."

That night, gumaan ang pagtulog ko. Todo pagpuri nga ang ginawa nina Jecel at Rose sa akin habang nakahiga kami. Nabanggit ko rin kay dad ang nangyari but he seems not interested. Tango lang ang sagot nito saka sinagot ang tawag sa phone niya. Hinayaan ko na lang since baka importante 'yon. Lagi naman. Lagi akong pangalawa. Trabaho muna bago ako.

___

DB