สิบนาทีต่อมา
เสื้อผ้าราคาแพงถูกยัดลวก ๆ ในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ พริมาเดินหิ้วลงมาตามบันไดด้วยความยากลำบาก แต่กระนั้นก็ไม่บ่นสักคำ ในใจเต็มไปด้วยความแน่วแน่และโกรธเคือง
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง บังเอิญได้ยินเสียงออดอ้อนเข้าทำเจ้าตัวหยุดชะงัก หันไปมองในห้องรับแขก เห็นเจ้าของบ้านนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว โดยมียัยนกแก้วนั่งติดกันด้วยท่าทางสนิทสนม
ออเซาะกันเข้าไป...
’ฉันไม่ได้อดอยากขนาดนั้น’ พริมาทำหน้าทำตาล้อเลียนคำพูดของเขา ใช่สิ! มีผู้หญิงมากหน้าหลายตา ไม่! ต้องบอกว่าผู้หญิงหน้าแปลกมาประเคนถึงที่จะอดอยากได้ไง เชอะ!
พริมาสะบัดหน้าพรืดด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินต่อมุ่งหน้าไปยังรั้วเหล็ก แม้สายตาคนงานจะจับจ้องมาเป็นระยะ แต่หญิงสาวก็ยังคงยืดอกก้าวเดินด้วยความมั่นใจ ไม่มีความลังเลหรือหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย
แต่เมื่อเดินพ้นออกมาจากรั้วเหล็ก...
เสียงจิ้งหรีดดังระงมจากป่าสองข้างทางทำให้พริมารู้สึ
