ร่างบางหลับสนิทอยู่บนเบาะข้างคนขับ หลังจากผ่านศึกมาอย่างหนักหน่วงราวกับถูกสูบวิญญาณก็ไม่ปาน เรียกว่าถูกสูบน้ำหมดตัวน่าจะดีกว่า เล่นเอาขาเปลี้ยแทบไม่มีแรงเดิน
ส่วนคนที่ได้กินน้ำกลับอารมณ์ดี บังคับพวงมาลัยพลางยิ้มเป็นระยะยามนึกถึงเรื่องบนเตียง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
“นี่ตื่นได้แล้ว” เวหาหันมาปลุกคนหลับลึก หลังจากจอดรถสนิท
“อื้ม...ถึงบ้านแล้วเหรอ” ดวงตาคู่สวยปรือมองเจ้าของเสียง พร้อมกับยู่ริมฝีปากทำหน้าออดอ้อนหวังจะให้เขาอุ้มพาตนเข้าบ้าน แต่...
“ดูเองสิพวกเราอยู่ที่ไหน” เวหาเอ่ยจบขยับตัวลงจากรถ เป็นจังหวะเดียวกับที่พริมาหันไปมองนอกหน้าต่าง พบว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาแต่เป็นที่ว่าการอำเภอ
“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” หญิงสาวบ่นอุบ ก่อนจะรีบเปิดประตูตามลงไปด้วยท่าทางเร่งรีบ เพราะชายหนุ่มเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในอาคารเจตนาเหมือนจะทิ้งกัน
ทว่า...ความสงสัยของเธอเป็นอันรู้แจ่มแจ้งจากพนักงานที่ให้บริการ ที่แท
