หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
ยาคุมฉุกเฉินก็กินแล้ว ยาคุมธรรมดาก็กินทุกวัน แผ่นแปะยาคุมก็ใช้ แต่ทำไม...ไม่ยักจะเห็นหน้าว่าที่เจ้าบ่าวสักที
พริมาบ่นกับตัวเองในขณะที่เดินไปเดินมาในห้องนั่งเล่น ผ่านมาหลายวันเธอเริ่มชินกับผู้คนในบ้านนี้แล้วบ้าง ทุกคนทำตามคำสั่งของเขาเป็นอย่างดี แต่ทำไม...กลับไม่เห็นเจ้าตัวแม้แต่เงา
หลังจากเหตุการณ์ในห้องน้ำเมื่ออาทิตย์ก่อน เขาหายตัวไปอย่างกับไม่มีตัวตน ถามใครก็ไม่มีใครรู้ เฮ้อชีวิต...
ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มในชุดสุภาพเดินผ่านห้องนั่งเล่นพอดี พริมารีบวิ่งแจ้นไปหาเพราะคิดว่าเป็นเวหา แต่ที่ไหนได้กลับเป็นคนแปลกหน้า
“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณพริมา” คนมาใหม่ถาม
“นายเป็นใคร ทำไมรู้ชื่อฉัน” เธอยืนกอดอกถือวิสาสะมองคนเบื้องหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า การแต่งตัวของเขาดูดี ใบหน้าหล่อในระดับนึง ไม่ใช่คนใช้ในบ้านแน่นอน
“ผมธเรศเป็นเลขาฯ ของคุณเวหาครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” เขาส่งยิ้มให้ตามมา
