พริมามองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า คนเบื้องหน้ายิ้มแฉ่งในชุดเดรสผ้าชีฟองกระโปรงยาว ผิวขาว มีผมสยายยาวดกดำ เรือนหน้าแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อน ดูยังไงก็เป็นคนเรียบร้อย แต่คงไม่ใช่พนักงานของที่นี่เพราะไม่ได้ใส่ยูนิฟอร์มเหมือนผู้หญิงอีกสองคนด้านหลัง
“รอนานไหมดาริณี” เสียงคนข้าง ๆ ตอบกลับ ดึงความสนใจให้พริมาให้ไปมองเขาทันที ก่อนจะหันไปมองหล่อนอีกครั้ง
‘นี่เหรอแฟนเก่าอีตานี่’ เธอคิดพลางมองคนตรงข้ามอีกครั้ง ถึงว่ารู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ
“ไม่นานหรอกคะ ดาเพิ่งจะถึงเมื่อตะกี้เอง” หล่อนตอบเสียงเรียบ เอามือเกี่ยวผมทัดหู ทำหน้าเหนียมอาย
‘จะอายอะไรของมัน’
“นี่เจ้าสาวของเวหาเหรอ” จู่ ๆ เจ้าหล่อนก็หันมาส่งยิ้มให้กับพริมา แต่เธอเบ้ปากใส่ พร้อมกับเบนสายตาแสร้งมองชุดแต่งงานรอบร้านแทน
“ใช่ มีอะไรก็ช่วยแนะนำเธอด้วย เป็นผู้หญิงเหมือนกันน่าจะรู้เรื่องพวกชุดแต่งงานดี” เวหาเอ่ย
“ได้สิ เดี๋ยวดาจ
