โต๊ะกลมสำหรับแขกแถวหน้าสุดถูกเจ้าสาวครองไว้แต่เพียงผู้เดียว บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารน่ารับประทานหลายอย่าง ส่งกลิ่นหอมเตะจมูกให้บางคนกลืนน้ำลายสอ แต่พริมากลับไม่สนใจพวกมันไปมากกว่าบรั่นดีราคาแพงที่วางไว้สำหรับเลี้ยงแขก
ขวดบรรจุน้ำสีอำไพชั้นเลิศถูกยกรินใส่แก้วกลมใสอยู่หลายครั้ง เจ้าสาวดื่มมันราวกับเป็นน้ำเปล่า ไม่พูดไม่จากับใคร ใบหน้านิ่งเรียบเฉยปราศจากรอยยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง แม้ลิ้นจะได้รสชาติขมเผ็ดของบรั่นดีเป็นครั้งแรกในชีวิต กระนั้นก็ไม่อาจแทนที่ความเจ็บปวดในใจได้
ก็แค่แต่งงานกันตามสัญญา ทำไมต้องเจ็บด้วยวะ
เธอพร่ำถามตัวเองอยู่แบบนั้น ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาดันเป็นภาพของเวหาที่กำลังมองผู้หญิงอื่นด้วยนัยน์ตาอ่อนโยน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บจี๊ด รู้งี้ตบสักสองสามทีระบายความโมโหก็ดีหรอก
แก้วบรั่นดีถูกซดดื่มหลายครั้ง โดยที่พริมาไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจับจ้องจากเจ้าบ่าวมาสักพักแล้ว เวหาเลือกที่จ
