“นาย...” เสียงแผ่วเบาเอ่ยพร้อมกับย่นคิ้วบางเข้าหากัน ตอกย้ำความคิดของเวหาเข้าไปอีก เขาดึงไหล่มนให้ลุกขึ้นนั่งแล้วสวมกอดด้วยความห่วงใย
“ไม่เป็นไร ฉันจะพาเธอไปรักษา”
“แค่จมน้ำเนี่ยนะ”
คำพูดของหญิงสาวทำให้เวหาต้องผละกอดอก “เธอ...ไม่ได้ความจำเสื่อม”
“ดูหนังมากไปเปล่าคุณ แค่ตกน้ำจะความจำเสื่อมได้ไง”
“ฉันเห็นเธอ ทำหน้าทำตาจำอะไรไม่ได้”
“แค่ถามเพราะไม่รู้ว่าที่ไหนไง”
“เฮ้อ...” เวหาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมฆหมอกความไม่สบายใจหายวับไปหมดแล้ว ริมฝีปากหนาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ด้วยสายตาอบอุ่นและหวังดี ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูในมือซับเม็ดน้ำบนหน้าผากมนอีกรอบ
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
“เป็นห่วงฉันเหรอ”
“ใช่”
ความเงียบเข้าครอบงำเมื่อพริมาได้ยินเช่นนั้น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่งไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นปะปนกับความประหลาดใจที่เขาตอบรับตรงไปตรงมา พริมามองสบตาเวหา ใจเต้นแรง ไม่นึกว่าคำ
