เช้าต่อมา
คืนเข้าหอของคู่บ่าวสาว แทนที่จะมีความสุขด้วยกันเหมือนคู่อื่น กลับต้องมาดูแลคนไข้เพื่อให้ไข้ลดเร็วที่สุด กว่าเวหาจะหลับได้ก็ปาไปตอนตีสาม...
ส่วนคนเป็นไข้เมื่ออาการดีขึ้น ก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว เธอเห็นเพดานอันคุ้นเคยเป็นสิ่งแรก ในใจเกิดความเหงาเปล่าเปลี่ยวเฉียบพลัน นึกย้อนไปถึงเรื่องอดีต ตนเกิดในตระกูลร่ำรวยก็จริง แต่บุพการีกลับไม่เคยแยแส มีแค่ปู่เท่านั้นที่คอยเลี้ยงดูแลเอาใจใส่ พอปู่จากไปตอนนี้ก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว สมน้ำหน้าตัวเองชะมัด...
ทว่า!
“อื้ม...” เสียงครางในลำคอจากคนข้าง ๆ ดึงความสนใจให้พริมาหันกลับไปมอง ใบหน้าคมกร้านกำลังหลับสนิท ภาพตอนที่ตนสะลืมสะลือผุดเข้ามาในความคิด ใช่! เขาดูแลเธอไม่ห่าง สาวน้อยถึงกับยิ้มปากกว้าง อย่างน้อยก็ยังมีเขา...
ว่าแล้วก็ต้องตอบแทนสักหน่อย...
สิบนาทีผ่านไป
“หือ...” ชายหนุ่มรู้สึกตัวหลังจากหลับได้ไม่กี่ชั่วโมง ใจจริงอยากนอนต่อยาว ๆ หากไม่มีอะไ
