ร่างบางไม่ลงไปทานมื้อเช้าเพราะยังทำใจเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้ กำลังนอนคลุมโปงอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ผ้าห่มก็ถูกกระชากเปิดอย่างแรง
คนบนเตียงหันขวับไปมองด้วยสายตาหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่คือเวหา ใบหน้าสะสวยก็สะบัดพรืดไปอีกทาง ทว่ากลิ่นอาหารที่ลอยมาจากไหนไม่รู้แตะจมูกเข้า ทำให้ท้องเล็ก ๆ ร้องประท้วงเสียงดังด้วยความหิว สร้างความอับอายให้คนสวย ๆ อย่างเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี
“จะกินไหม” เสียงเรียบถาม หญิงสาวค่อย ๆ หันไปหาเจ้าของเสียงช้า ๆ เพิ่งสังเกตว่าเขามาพร้อมกับถาดอาหาร กลิ่นโจ๊กมาจากบนนั้นสินะ แล้วยังมีกลิ่นน้ำส้มคั้นสดของโปรดด้วย
โอ๊ย! อยากกิน ๆ
“ถ้าไม่กิน ฉันจะยกกลับ” ชายหนุ่มเอ่ยต่อเพราะเธอไม่ตอบสักที แถมยังหมุนตัวเหมือนจะเดินไปจริง ๆ
“อะ! ฉันกินก็ได้ ไม่อยากให้เสียของหรอกนะ” เสียงแง่งอนเอ่ยพร้อมกับหยัดกายนั่งกอดอก
“ก็แค่นั้น” เขาส่งถาดในมือให้ หญิงสาวรับมาวางไว้บนตัก ระหว่างที่นั่งกิน
