สองวันต่อมา
หลังจากเวหาเคลียร์งานในไร่เสร็จแล้ว อาสาขับรถพาภรรยากลับเข้ากรุงเทพฯ หญิงสาวนั่งในรถมองทอดวิวตึกสูงนอกหน้าต่างราวกับไม่เห็นบรรยากาศแบบนี้มานาน ทั้งฝุ่นกลางอากาศ ความแออัดบนท้องถนน ผู้คนมากหน้าหลายตา เธอกลับไม่รู้สึกชอบมันสักนิด สู้ไร่ชาที่เต็มไปด้วยสีเขียวขจีไม่ได้เลย
เป็นโรคภูมิแพ้กรุงเทพฯ แล้วสินะ
หญิงสาวนึกขำกับความคิดตัวเอง เผลอหัวเราะออกมาดึงความสนใจให้คนควบคุมพวงมาลัยหันมามอง
“ดีใจได้กลับบ้านขนาดนั้นเชียว”
“ชิ! ใช่ซะที่ไหน นายขับรถไปเลยไม่ต้องสนใจฉัน”
บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวจิระเตชา
บ้านที่พริมาโตมา บัดนี้มันถูกครอบครองจากคนที่เธอเกลียดไปเสียแล้ว ภาพความทรงจำที่เคยมีกับปู่มันแทบไม่เหลืออะไรเลย พื้นที่ทุกอณูเปลี่ยนไปหมดตั้งแต่ประตูหน้าบ้านมาจนถึงตัวบ้าน ราวกับว่าไม่เคยมาเหยียบบ้านหลังนี้มาก่อน
ร่างบางก้าวลงจากรถเป็นคนแรก สองแม่ลูกในบ้านปรี่มาหาในทันที
“ทำเป็นปากดี
