4 l สั่งสอน😡

1460 Words

ตอนที่4 สั่งสอน เพียงแค่ใช้ปลายเท้าอีกข้างดันสายคล้องรองเท้าด้านหลังไว้ขณะที่ยกส้นเท้าขึ้น ก็เป็นอันถอดส้นสูงออกได้อย่างง่ายดาย พริมาจ้องเขม็งใส่ทั้งคู่พลางพยักหน้าเบา ๆ หลายครั้งแสดงอารมณ์คุกรุ่น พร้อมกับบ่นพึมพำ “ได้ ๆ” แฟนหนุ่มเห็นท่าทางของพริมาเข้าใจว่าคงกำลังเสียใจ หยัดกายยืนข้างเตียงโดยมีหมอนหนุนสีขาวใบใหญ่ปิดอยู่ที่เป้ากางเกงป้องกันภาพอนาจาร “ฟังพี่ก่อนนะ พี่รักน้องพริมาคนเดียว” เสียงแผ่วเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้าหาแฟนสาว แต่หญิงสาวบนเตียงกลับกำผ้าปูที่นอนแน่นขณะที่หยาดน้ำตาไหลเต็มพวงแก้ม ส่วนพริมายืนนิ่ง หลับตาพริ้มเพื่อข่มไฟโทสะที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก สถานการณ์ในห้องเหมือนจะไม่รุนแรง หากมือของวีรพลไม่ยื่นมาแตะโดนแขนเรียว การควบคุมตัวเองของพริมาเป็นอันขาดสะบั้น ลืมตาพึ่บจ้องเขม็งใส่แฟนหนุ่ม ก่อนท่าจระเข้ฟาดหางที่เธอถนัดที่สุดงัดออกมาใช้ในเสี้ยววินาที ร่างบางหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ใช้ขาเหวี่ยงฟาดใส่ลำคอของวีรพลด้วยความแรงและแม่นยำ เสียงปะทะดัง ปึก!! ทำให้คนตัวสูงใหญ่ทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว เขาสลบเหมือดในทันที สร้างความตกตะลึงให้หญิงสาวบนเตียงไม่น้อย ถึงกับเนื้อตัวสั่นด้วยความกลัว...และยิ่งมีอาการเป็นหนักกว่าเก่าเมื่ออยู่ดี ๆ พี่สาวหันขวับมาทางตน “พ...พี่พริมา” “ตาแกแล้วพุดตาน” เจ้าของเสียงเย็นยะเยือกไม่เอ่ยเปล่า จ้ำอ้าวก้าวขึ้นเตียงอย่างไว กระชากกลุ่มผมน้องสาวให้ใบหน้าหล่อนเงยมองตนเป็นจังหวะเดียวกับที่โน้มตัวลงไปใกล้ “แกเป็นน้องสาวพ่อเดียวกับฉัน นั่นไม่ได้หมายความว่าจะแย่งผู้ชายของฉันได้” เสียงที่เล็ดลอดจากไรฟันทำให้อีกฝ่ายรู้ถึงความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม พลางยกสองมือพนมระหว่างอกเลือกจะอ้อนวอนขอชีวิตดีกว่าแสดงความแข็งกร้าวให้คนเป็นพี่สาวยิ่งโกรธ “ขอโทษพี่พริมา พุดตานไม่ได้ตั้งใจ” “ฉันเชื่อว่าแกไม่ตั้งใจ” เพียะ!! ประโยคนั้นจบลง ฝ่ามือขาวอีกข้างของพริมาฟาดใส่แก้มนวลเนียนเต็มแรง พลันเกิดรอยแดงขึ้นทันตา เพียงแค่ครั้งเดียวก็ทำให้คนเป็นน้องฟุบไปด้านข้าง ไม่พอ! พริมายืนเต็มความสูงแล้วกระทืบใส่ท้องหล่อนอีกครั้งโดยไม่ให้ตั้งตัว "อึก!" เสียงอุทานบวกกับใบหน้าเหยเกของหล่อนทำให้พริมาพอใจ แต่ยังไม่ใช่แค่นั้น ในเมื่อมันหน้าด้านดีนักต้องให้พ่อแม่หล่อนรู้ซะบ้าง... หมับ!! มือบางกระชากกลุ่มผมพุดตานอีกรอบ ความเจ็บแล่นผ่านหนังศีรษะจนหล่อนต้องกัดฟันทน ก่อนพริมาจะลากจะดึงบังคับให้ลงจากเตียงอย่างไร้ความปรานี ร่างเปลือยเปล่าล้มลุกคลุกคลานในสภาพดูไม่จืด แม้จะเอ่ยขอโทษหรือร้องไห้สักเพียงใด คนเป็นพี่ก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย พริมาหย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้โซฟาตัวเดียวในห้อง ขณะที่น้องสาวนั่งคุกเข่าบนพื้นอยู่ตรงหน้าเธอ “ขอโทษค่ะพี่พริมา ฮือ” คำเว้าวอนไม่ได้เข้าหูคนบนเก้าอี้สักนิด เธอหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาบิดาบังเกิดเกล้า รอไม่นานปลายสายก็กดรับด้วยเสียงงัวเงีย “ให้เวลาแค่สามสิบนาที มาดูสภาพลูกสาวสุดที่รักของพ่อซะ ไม่งั้นจะไม่มีวันเห็นหน้ามันอีก” คำขู่ทำให้ปลายสายร้อนรน ถึงจะตะโกนสวนกลับมา แต่พริมาก็เลือกตัดสายทิ้ง แล้วกดส่งโลเคชันไปให้ จัดการเสร็จก็หันมาจ้องคนร้องไห้ด้วยสายตาเหยียด “ตั้งแต่เด็กแล้วที่แกอยากได้ของฉัน” เสียงเย็นยะเยือกเอ่ย “ไม่ใช่นะพี่ พุดตานไม่เคยอยากได้อะไรของพี่เลย” “หึ! แกอยากได้ทุกอย่างของฉัน เพราะคนอย่างแกไม่มีอะไรเลยเหมือนแม่ของแก” พริมาทำหน้าเย้ยหยันพร้อมกับใช้นิ้วชี้จิ้มเลิกหน้าผากหล่อนอย่างแรง แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกตอกย้ำให้พุดตานรู้สึกต่ำต้อยและเจ็บปวด “...” หล่อนไม่พูดตอบโต้ แต่กลับกำสองมือข้างลำตัวแน่นสะท้อนถึงความคับแค้นใจในอก คิดว่าพริมาไม่เห็น ซึ่งความจริงเห็นทุกอย่าง ยิ่งพุดตานแสดงความอึดอัดมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้พริมารู้สึกสะใจมากเท่านั้น ไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ทั้งสองคนในห้องหันไปมองคนมาใหม่ ไม่ได้แสดงอาการตกใจใด ๆ เพราะคนที่มาคือคนที่กำลังรออยู่ “กรี๊ดดด เป็นไงบ้างลูกแม่” แม่ของพุดตานวิ่งถลาไปกอดบุตรสาวที่นั่งตัวเปลือยเปล่าอยู่กับพื้น สองแม่ลูกร้องไห้สวมกอดกันแน่น เป็นภาพที่ใครเห็นก็ต่างสงสาร แต่ไม่ใช่กับพริมา...ร่างบางยืนเต็มความสูงขณะที่จับจ้องบิดาบังเกิดเกล้า “แกทำอะไรน้องฮะ!!” ประโยคแรกที่เจอหน้ากัน นั่นคือการใช้น้ำเสียงตวาดและท่าทางดุดัน “แค่สั่งสอนน้องร่านที่แย่งแฟนฉัน” พริมาตอบพร้อมกับหลุบตามองคนที่ยังนอนสลบอยู่ที่เดิม เป็นจังหวะเดียวกับที่แม่เลี้ยงเอื้อมไปคว้าผ้าห่มบนเตียงมาห่อหุ้มให้กับบุตรสาว พร้อมกับประคองให้ลุกขึ้นยืน “ทำแบบนี้เกินไปหรือเปล่าคะคุณพริมา พุดตานยังเด็กนะคะ” “เด็ก? ยี่สิบปีนี่นะเด็ก? น่าเสียดายนะที่ฉันลืมอัดคลิปตอนมันเอากับพี่พลไว้ให้ดู ไม่งั้นได้รู้สักทีว่าหล่อนไม่ใช่เด็ก แต่แซ่บตัวแม่ยิ่งกว่าพวกขายบริการเสียอีก” เพียะ!! ฝ่ามือหนาฝาดใส่แก้มพริมาทันที เธอหน้าหันตามแรง แต่แค่อึดใจก็หันกลับมาด้วยสายตาแข็งกร้าว “แกหุบปากได้แล้วพริมา นั่นน้องสาวแกนะ” คนที่กล้าตบเธอคือบิดา แถมยังเข้าข้างน้องสาวโดยไม่ลืมหูลืมตาอีก แต่คนอย่างพริมาไม่ยอมถูกตบฝ่ายเดียวอยู่แล้ว ตบมาตบกลับ... เพียะ!! เธอฟาดฝ่ามือตบใส่แก้มพุดตานทันที ทำเอาทั้งพ่อทั้งแม่ของหล่อนต่างตกใจ “ทำไมแกร้ายกาจอย่างนี้พริมา” บิดากัดฟันแน่นพลางชี้หน้าเธอ “ฉันก็เป็นอย่างนี้ ใครดีมาฉันดีกลับ ใครร้ายมาฉันเอาคืนเป็นสิบเท่า นิสัยฉันพ่อน่าจะรู้ดี” “แกไม่น่าเกิดมาเป็นลูกสาวฉันเลย” “ใช่ ถ้าเลือกเกิดได้ก็ไม่อยากมีพ่อแบบนี้หรอก” “แก! ตั้งแต่นี้ไปแกไม่ใช่ลูกสาวฉันอีก” “หึ! ก็ดีนะ แต่พ่อคงไม่ลืมหรอกใช่ไหมว่าสมบัติที่พ่อมีอยู่ตอนนี้ ปู่ให้ฉันต่างหาก พ่อก็แค่ทำหน้าที่ดูแลชั่วคราว ถ้าตัดพ่อตัดลูกจริงก็อย่าลืมโอนทรัพย์สินทั้งหมดกลับมาให้ฉันด้วย ส่วนคนอื่นมาแต่ตัวก็ไปแต่ตัว” ประโยคหลังพริมาชำเลืองมองแม่เลี้ยงบ่งบอกให้รู้ว่าพูดถึงหล่อน “หนอย! แก” บิดากัดฟันแน่น ใบหน้าแดงฉาน ดวงตาขึ้งโกรธ กำสองมือแน่น ทุกอย่างที่พริมาพูดล้วนเป็นความจริง เขาถึงกับเถียงไม่ออก พริมายิ้มเย้ยในสิ่งที่เห็น ตนกับบิดาไม่ใช่พ่อลูกที่รักใคร่เหมือนครอบครัวอื่น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลจากคำพูดและการกระทำฝังลึกมานานตั้งแต่วัยเยาว์ที่ชีวิตนี้ไม่มีวันญาติดีกันได้ ในระหว่างที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด ภรรยาของเขาก็ก้าวเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มือหล่อนค่อย ๆ ลูบแขนสามีเบา ๆ เหมือนปลอบประโลม แววตาเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและเข้าใจ นั่นทำให้เขาใจเย็นลง ภาพของคนทั้งสองดูรักและห่วงใยกันดีนั้น กลับสร้างความหงุดหงิดในใจของพริมา เธอไม่อยากเห็นความใกล้ชิดและความอบอุ่นแบบนี้ เพราะมันตอกย้ำถึงสถานะคนนอกของตน จึงเลือกจะเดินกระแทกเท้าออกมา ไม่สนใจเสียงบิดาที่กำลังด่าตามหลัง แต่ขณะที่ก้าวเท้าออกจากกรอบประตูนั้น กลับต้องหยุดชะงักกึกเมื่อเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งยืนกอดอกพิงผนังอยู่ “นาย!!” สะใจอีช้อยยิ่งนัก พริมาทำดีมาก ต้องจัดการอีพวกแย่งของชาวบ้านหนักๆ โดยเฉพาะนังน้องสาว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more