.
.
"ดะ..เดี๋ยวสิ!! มิวสิค!!"
ลลินดันอกแกร่งที่กำลังเตรียมจะเข้ามาแนบชิด เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยด้วยใบหน้าเคอะเขินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มิวสิคมองหน้าจิ้มลิ้มที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดพร้อมด้วยแก้มแดงๆ นั้นทำให้เธอดูน่ารักมากสำหรับเขา แต่เขาก็ยอมปล่อยเธอแต่โดยดี
"ผมให้พี่กินข้าวก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะไม่มีแรง"
"ชิ..เด็กบ้า.."
ลลินพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินไปมองอาหารที่เรียงรายตรงหน้าพลางกอดอก เธอหันกลับไปมองมิวสิคที่ยืนยิ้มแป้นอย่างภูมิใจ ก่อนจะนำอาหารนั้นไปยังเคาน์เตอร์ด้านหน้าบาร์ เพราะไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ตัวไหนที่พอจะใช้ได้แล้ว จึงจำเป็นต้องยืนกินอาหารกันเสียตรงนั้น และลลินก็ไม่ได้เรื่องมากแต่อย่างใด เธอหยิบอาหารพร้อมกับเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยอย่างน่ารัก
"พี่ลินคิดจะรีโนเวทร้านนี้ใหม่ไหมครับ?"
"อืม...คิดสิ ที่ทำงานของลูกน้องฉัน...ถามทำไม?"
"พอดีที่บ้านผมเป็นบริษัทรับรีโนเวทบ้าน ถ้าพี่
