.
.
“เฮ้ย! ไอ้มิว!”
“ไอ้เชี่ยนี่เอาอีกแล้วหรอวะ”
มิวสิครีบลุกขึ้นจากโต๊ะที่ตัวเองนั่งอยู่ก่อนจะเดินตรงเข้าไปอีกฟากด้านในสุดของร้าน ที่มีคนตัวเล็กนั่งอยู่หัวโต๊ะ คนที่เขาคอยตามตลอด ลลินยังคงนั่งนิ่งงันไม่สะทกสะท้านกับดาราหนุ่มรุ่นน้องที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอ ท่ามกลางสายตาของพนักงานในร้านและลูกน้องของเธอ
ลลินวางเมนูอาหารลงอย่างช้าๆ ใบหน้าสวยยังคงเชิดนิ่ง ใช้เพียงสายตาปรายตามองชายหนุ่มผู้มาเยือนด้วยใบหน้าเรียบเฉย มิวสิคเห็นสีหน้าที่ไม่แยแสของเธอแทบจะทำให้เขารู้สึกจุกในอก คนคุ้นเคยเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นของเล่นที่เบื่อแล้วยังไงอย่างนั้น
“ไม่เจอกันสามเดือนเลยนะครับ...พี่ลิน”
“........”
“พี่คิดว่าพี่เป็นใครกัน ถึงกล้าปฏิเสธผมตลอดสามเดือน คนอย่างผมที่ไม่เคยมีใครปฏิเสธหรือต้องให้วิ่งตามขนาดนี้”
“แล้วไง?”
“เพราะผมรักพี่มาก พี่เลยคิดว่าจะทิ้งผมยังไงก็ได้หรอครับ”
