S T R I P P E R

CHAPTER 5: MISSING HER

Sometimes it’s not the person you miss. It’s the feeling you had when you were with him/her.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

G E O R G I N A

DALAWANG buwan na mahigit ang nakalipas simula nung araw na may nangyari sa amin ng babaeng nag ngangalang Sydney Adams.

Kahapon ko lang rin kasi nalaman ang pangalan niya at kung hindi pa ako nagtanong ay baka nakalimutan ko nanaman talaga pag kasama ko siya.

Paano kasi enjoy na enjoy ka pag kasama mo siya ay talandi!

Edi ikaw na di maharot utak ka piste!Humanap ka nga ng kausap mo.

Hanggang ngayon kasi ay nagtataka ako sa sarili ko at napatanong na bakit nga ba ganun ko nalang siya kamiss?I mean-gosh di naman ako ganito dati noh!

Hello? Di naman kasi ako attached masyado sa tao.

Kaya ngayon napapatanong nalang talaga ako sa sarili ko kung bakit tuwing umuuwi akong mag-isa ay natutulala nalang ako bigla?Bakit pag tuwing ipipikit ko ang mgaata ko ay mukha niya lang lagi nag nakikita ko?Bakit ganito?

Do i really mis her that much?

Grabe naman kasi yung isang buwan na hindi man lang siya nagpakita diba?Aaminin ko kahit diko masyadong kilala ang babaeng yun at may nangyari pa talaga sa amin ilang beses na ay alam kung may parte na siya dito sa puso ko.

Naalala ko pa nga nung araw na yun bago siya nagpaalam sa akin ehh, at ngayon ay diko maiwasang ngumiti sabay iling sa nangyari ng araw na yun.

------------

Flashback:

Nagising ako mula sa mahimbing kung pagkakatulog ng mapansin kung may kanina pa humahaplos sa bewang ko.

Iminulat ko naman ang isang mata ko habang pumipikit-pikit pa at nakita ang isang magandang nilalang na nakangiti sa akin ngayon ng matamis.

"Good morning sweetheart, how's your sleep?"Agad na tanong niya sa akin habang ako naman ay ngumiti lang din ng tipid sa kanya at yumakap sa kanya ng mahigpit bago sumagot."I'm tired.."Pabulong kung sabi at nagsumiksik sa leeg niya.

Ilamg sandali pa ay narinig ko naman siyang tumawa kaya agad naman akong napatunghay sa kanya at kunot noo siyang tinignan.

Wait--may nakakatawa ba sa sinabi ko?

"What's funny?"Medyo naiinis kung sabi at kinagat ang balikat niya dahilan para matigil siya sa pagtawa sabay hiyaw."Awww, bakit mo ginawa yun sweetheart?Ang sakit huhu.."Ang oa niya huh tsss.

"Kasalanan mo yan tssk tsaka isa pa ano ba kasi ang nakakatawa huh?"Lumayo naman ako sa kanya ng kunti at hinarap siyang may inis sa mukha ko.

Hinapit niya naman ako palapit sa kanya at hinagkan ang noo ko sabay bulong sa tenga ko na may kasamang pang-aakit.

"Nothing sweetheart, i just know kung bakit ka pagod na pagod."Sabay ngisi dahilan para mapalo ko nanaman siya sa braso niya."Shut up! You!-tsk ang aga-aga yang bunganga mo talaga" Natawa naman siya sa reaksyon ko at pinanggigilan ang pisngi ko.

"Chuckles* sorry hehe, gusto mo ako naman sweetheart ang mag---araay!"Diko na siya pinatapos sa pagsasalita niya at agad kung kinagat ang tenga niya na may kasamang panggigil dahilan para mapahiyaw siya sa sakit.

"Araaaaaay--ouch sweetheart--ang sakiit huhu." Nakita ko naman ang mukha niyang mangiyak-ngiyak dahilan para matigilan ako at agad na dumagan sa kanya.

"s**t-sorry ikaw kasi ehh tsk." Napapout naman siya sa sinabi ko dahilan para mahalikan ko siya na ikinalaki ng mata niya at pumula ang pisngi ng bahagya.

My so adorable baby.

"Sweetheart naman ehh sinisi mo pa ako hmp!"At ngumuso nanaman po siya, jusko kang babae ka."Stop pouting baby please?"I plead baka diko makayanan at maangkin ko siya ng ganito kaaga.

Oh george- stop thinking that way!

Kunot noo naman siyang tumingin sa akin at ilang sandali pa ay yumakap naman siya sa akin na naglalambing sabay ungot."I'm hungry sweetheart--cook something for me please?"Sabay tingin sa mukha ko and using her puppy dog eyes.

Damn it! How can i resist that cute adorable gorgeous-okay stop it george!

Napairap naman ako bago sumagot."Fine and please get off of me now will you?"Nakita ko naman ang kasiyahan sa mukha niya at ilang sandali pa ay pinakawalan naman niya ako."Thank you sweetheart mwahhh!"Masaya niyang sabi at hinalikan ako ng mabilis sa labi na ikinailing ko nalang.

Agad naman akong lumabas nang kwarto at nagsimula ng magluto pagkatapos agad narin kaming kumain na may kasamang tawanan at asaran sa isa't-isa.

End Of Flashback:

--------------------

Kaya ngayon diko maiwasang ngumiti ng mag-isa at umiling ng maalala ko ang araw na yun.

Napabuntong hininga nalang ako at agad lunmabas sa kwarto papunta sa maliit kung garden dito sa bahay at tumingala sa langit.

I miss you

I miss your smile

I miss your hug, kisses and everything about you.

Damn it! Ano ba tong nangyayari sa akin?For f**k sake georgina isang buwan palang okay?Masyado ka naman yatang attach sa kanya.

I should stop thinking about her from now on-yeah right, ako lang kasi tong nababaliw kakaisip sa kanya ehh siya?Tsss siguro nag-eenjoy yun ngayon kung asan man siya tch!

Kung itatanong niyo kung ba't ako nasa bahay ngayon ay-simple lang, kasi may sakit ako-actually nagkalagnat kasi ako ng tatlong araw ang itinagal at ngayon nga ay medyo maayos naman na ang pakiramdam ko.

Geez--maayos nga ba?Tch!

Yep and naka sick-leave naman ako sa boss namin na menopausal na at buti nalang talaga ay medyo maayos na ako at pwede narin akong bumalik sa trabaho bukas.

Habang dinuduyan ko ang sarili ko at niyayakap gamit ang comforter ay napatingala naman ako sa langit na maraming bituin.

Sa di inaasahan ay naisip ko naman sina mama at papa, ma?pa?kumusta na po kayo diyan?Ayos lang po ba kayo?Masaya po ba kayo na iniwan niyo akong mag-isa?Alam niyo po ang lungkot-lungkot ko, kasi sa panahon na kailangan ko ang mga yakap niyo ay wala kayo, kasi sa panahon na kinakailangan ko kayo ay walang dumating na kayo, ma?pa?Ang hirap po pala mag-isa noh?Diko na alam ang gagawin ko sa buhay ko ma at pa.

Diko man lang namalayan na kanina pa pala tumulo ang luha ko at mahinang humihikbi, isinawalang bahala ko nalang yun at patuloy na tumingala sa langit sabay alala sa panahon na buhay pa ang mga magulang ko.

Kung di niyo naitatanong ay my parents died 5 years ago dahil sa aksidenteng nabangga ang sinsakyan nilang boss pauwi sana dito sa bahay at da di inaasahang pangyayari naman ay biglang nawalan ng preno ang sinasakyan nila at nahulog sa bangin.

At sa pagkakaalala ko ay labing siyam ang namatay nun sa mahigit trenta na pasahero at mahigit onse naman ang naligtas pagkatapos masunog ang boss.

I know na iniisip niyo na matagal na ang pangyayaring yun, pero masisisi niyo ba ako?Hanggang ngayon kasi ay nandito parin yung sakit.

Lalo naman akong napahikbi nang maalala ko sa tuwing birthday ko noon ay hinahandaan nila ako ng cake at pansit sabay kunting salo-salu namin, yup kahit mahirap lang naman kami ay masaya naman kami nun kahit pa kaming tatlo lang.

Damn it! Stop crying george please?Bumuntong hininga naman ako bago inayos ang sarili ko mula sa pagkakayuko at agad pinahid ang mga luha kung kanina pa nagsibagsakan.

I should stop thinking about them, alam ko naman kasi na masaya na sila ngayon kung asan man sila kaya dapat ay maging masaya nalang ako para sa kanila right?Life must go on ika nga nila.

So dapat ay maging positive lang ako sa buhay kahit na ako nalang ang mag-isa, yeah right dapat ganun nga.

Pull yourself together george and think positive okay?Huminga naman ako ng malalim bago nagpasyahang tumayo at pumasok sa loob.

Lalakad na sana ako papasok ng biglang may may tumawag sa pangalan ko at ilang buwan ko ng di mawala-wala sa isip ko.

"Sweetheart?" Napalingon naman agad ako sa pinaggalingan ng boses at diko namang maiwasang humikbi ng makita ang babaeng sobrang namiss ko.

Tumakbo naman agad ako papunta sa kanya at pinaghahampas siya sabay sabing--"I hate you- i really hate you sob* bakit ngayon ka lang nagparamdam ha?sob*i hate--!" Di paman ako tapos sa pagsasalita ng niyakap niya ako ng mahigpit at mahinang tumawa sabay bulong ng mga katagang nagpabilis sa t***k ng puso ko.

"I miss you too sweetheart, i miss you so damn much." Napatulala naman ako sa narinig mula sa kanya at ngumiti ng matamis sabay higpit sa kanya ng yakap at sumagot.

"I miss you too baby sob*" Saad ko at mahinang humikbi habang nakayakap parin sa kanya.

Damn, i really miss her, i miss this and i miss her warmth.

to be continue......