ตอนที่ 27
ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น2
"นี่คุณย่าแก้ว คุณแม่ของน้าเคนเองครับ"
คำบอกของ เคนสกาย ทำให้หัวคิ้วเข้มของเจ้าหนูน้อยข้าวปุ้นขมวดยุ่งเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม ขณะที่มัลลิกามองเด็กน้อยนิ่งไม่ละสายตาไปไหน แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับสรรพนามที่ลูกชายใช้แทนตัวเอง
แต่สิ่งมีชีวิตที่แสนน่ารักข้างหน้า ทำให้หล่อนไม่อยากจะสนใจสิ่งอื่นใดรอบตัวเลย
"หนูชื่อข้าวปุ้นเหรอจ้ะ? หนูแสดงละครได้เก่งมากเลยนะ ป้าเอ่อยาย..."
เอ...จะต้องใช้สรรพนามแทนตัวเองว่าอะไรดีหนอ?
"คุณย่า"
เคน รีบเอ่ยขึ้นแทบจะทันที
เขาพยายามสังเกตสีหน้าและแววตาของผู้เป็นแม่ที่มองบุตรชายว่ามีท่าทีแบบใด แม้จะรับปากกับมุกดาไปแล้วว่าเขาจะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไปก่อน แต่หัวใจก็ร่ำร้องเหลือเกินว่าอยากจะป่าวประกาศให้ผู้เป็นแม่และทุกคนได้รู้เสียตอนนี้ เสียตรงนี้เลยโว้ย
"คุณย่ามาหาน้าเคนเหรอครับ? รู้ไหมว่าข้าวปุ้นจะแสดงกับน้าเคนอีกหลายฉากเลย
