ลูกชายนางร้ายหน้าคล้ายซุปตาร์เคน

ไม่มีวันปล่อย

ตอนที่ 16

ไม่มีวันปล่อย

ร่างของเด็กน้อยข้าวปุ้นโดนดึงออกห่างจากเขาทันที ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยของ มุกดา จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสนแกมกังวล ขณะที่คำถามมากมายพูดขึ้นในดวงตาคมเข้มของเคน

"ข้าวปุ้น! อากาศร้อนๆ แบบนี้มากินไอติมเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกลูก กลับกันเถอะ"

"ข้าวปุ้นเพิ่งกินไปแค่อันเดียวเองครับแม่"

เด็กชายเอ่ยเสียงใส ด้วยไม่รู้ว่าคำพูดมากมายของตนเป็นต้นเหตุให้ผู้ฟังคิดไปไกลมากแค่ไหน

เคน ขยับไปใกล้ เพื่อเปิดประตูรถเอสยูวีคันหรูให้ทั้งคู่เข้าไปนั่งด้านใน มุกดาให้ลูกชายนั่งด้านหน้าและรัดเข็มขัดให้ ก่อนที่ตนจะมานั่งด้านหลัง

วันนี้เคนขับรถมาเองด้วยต้องการความเป็นส่วนตัว และเขาให้พี่มิ้นท์ไปคุยงานก่อน แต่ก็ยังมีพูดคุยกันเป็นระยะ ชายหนุ่มเข้ามาประจำตำแหน่งคนขับ และหรี่ตามองคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง

เขารู้สึกว่าท่าทีของเธอแปลกไป

แต่พยายามไม่เอ่ยถามอะไรต่อ

ข้าวปุ้นขึ้นรถมาไม่ทันไรก็หลับ และส่งเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอ มุกดาเอาหมอนรองคอให้ลูก ใจก็ภาวนาอยากจะถึงที่หมายให้เร็วที่สุด ความเงียบของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัด อีกทั้งคำพูดของลูกชายเมื่อสักครู่นี้

ทำให้ความกลัวบางอย่างปรากฏขึ้นมาในใจของเธอ

"มุกมีอะไรจะบอกเราไหม?"

เคน เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้น หลังจากแน่ใจว่าเด็กชายข้าวปุ้นหลับสนิทแล้ว

"ไม่มีหรอก ยังไงเราก็ขอบคุณเคนที่มาเสียเวลาทั้งวันกับเราและลูกในวันนี้"

มือหนาของเคน กำพวงมาลัยเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นท่าทีบ่ายเบี่ยงของเธอ

"ไม่มีจริงเหรอ? มุกกำลังปิดบังอะไรเราอยู่หรือเปล่า?"

"เราจะไปปิดบังอะไรเคนล่ะ"

หญิงสาวแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ท่าทีนั้นเธอแสดงไม่เนียนเอาชะเลย เขาเป็นนักแสดงมืออาชีพทำไมจะดูไม่ออก

เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนไม่อาจลดทอนความสงสัยในใจของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มลงได้

"ตกลงมุกกับพี่บิ๊กไม่ได้คบกันใช่ไหม?"

เขาเอ่ยถามตรงๆ

"ทำไมเมื่อคืนต้องโกหกเราด้วย?"

มุกดา อึ้งไปสักพัก นึกโมโหตัวเองที่คิดเรื่องตื้นเขินเกินไปหน่อยในตอนนั้น ด้วยไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสเข้ามาพัวพันกับซุปเปอร์สตาร์ดังอีกครั้ง

กระนั้นเธอก็จำใจโกหกต่อ

"คือ...เรากับพี่เขามีปัญหากันนิดหน่อยเลยแยกกันอยู่ แต่อย่างที่บอก พี่เขาก็ดูแลเราและลูกเป็นอย่างดี เรายังไม่อยากให้ลูกเรารู้เรื่องอะไรมาก เขากำลังโตและกำลังจดจำทุกสิ่งรอบด้าน เราอยากให้เขาสบายใจที่สุด"

"งั้นเหรอ?"

เคนแค่นเสียง เขาอยากจะคาดคั้นเธอมากกว่านี้ แต่คิดว่าไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด ที่ผ่านมาเขายอมรับว่าตัวเองเชื่อในสิ่งที่เธอพูดอย่างง่ายดายเกินไป

ซึ่งไม่รู้ว่าสาเหตุอะไร เธอถึงทำแบบนั้น

แต่เมื่อตอนนี้เขารู้สึกระแคะระคายแล้ว และถึงจะคาดคั้นกับเธอยังไง ก็คงจะไม่ปริปากออกมาแน่นอน

ดังนั้นเขาจะขอใช้วิธีของเขาจะดีกว่า

ทั้งสองนิ่งเงียบกันมาตลอดทางจนถึงคอนโด

"มุกพักอยู่ที่นี่กับลูกสองคนเหรอ?"

คอนโดเนตรนิรันดร์เป็นคอนโดขนาดกลางที่อยู่ใจกลางเมืองและค่อนข้างแออัด เคนไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอพักอยู่แถวนี้ ทั้งที่ขับรถผ่านบ่อยมาก

"ใช่! คือเราเห็นว่าที่นี่อยู่ใกล้โรงเรียนอนุบาลกับประถม เราอยากให้ลูกเรียนที่นี่ก็เลยซื้อคอนโดตรงนี้ไว้ อีกอย่างมันค่อนข้างสะดวกในการดินทางไปไหนมาไหนด้วยแหละ บางครั้งเราก็ไม่ได้เอารถไปทำงาน ส่วนใหญ่เราจะเรียกแก๊ปหรือนั่งรถไฟฟ้ามันจะประหยัดกว่า" เธอร่ายยาว

"อืม"

เคนพยักหน้า กระตุกเข็มขัดนิรภัยออก

"ไม่ต้องหรอกนะ เดี๋ยวเราจะอุ้มลูกขึ้นไปเอง แค่เคนมาส่งเราก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว อีกอย่างถ้าหากมีคนมาเห็นจะเสียภาพพจน์เคนนะ"

เขาเป็นคนดัง นี่คือสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดในตอนนี้ และแถวนี้เป็นที่รโหฐาน อาจจะมีปาปารัสซี่อยู่เต็มไปหมด เขาจะต้องไม่ดับแสง!

เคนยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่เห็นเป็นไรเลย เราไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย เราแค่มาส่งเพื่อนร่วมงาน ข้าวปุ้นเองก็เป็นเพื่อนร่วมงานที่เป็นนักแสดงของเรา ยิ่งมีภาพหลุดไปสิดี พี่กอบน่าจะชอบถือเป็นการโปรโมทละครไปในตัวด้วย แต่ถ้าเราปล่อยเพื่อนร่วมงานที่ขาเจ็บตะเกียกตะกายขึ้นห้องไปเอง ข่าวออกไปจะยิ่งเป็นเรื่องลบกับเราเสียอีก คนเขาจะหาว่าเราใจดำ"

นอกจากไม่แคร์และกังวลในสิ่งที่เธอพูดเขายังก้าวออกมาเปิดประตูรถ แล้วอุ้มเจ้าหนูที่กำลังหลับมาแนบบ่าในทันที

"เคน!"

"ยืนงงทำไมละมุก รีบมาเข้าลิฟท์สิ เราอุ้มข้าวปุ้นนานแล้วปวดแขนนะ!!"

มุกดาไม่สามารถปฏิเสธทุกการกระทำของเขาได้เลย ที่ผ่านมาเธอพยายามหนีเคนมาตลอด แต่ในวันนี้เธอกลับปล่อยให้เขาอุ้มลูกชายเข้ามาในห้องพักของเธออย่างง่ายดาย

เคนวางร่างเล็กที่ส่งเสียงอู้อี้และกำลังหลับไหลลงบนโซฟาอย่างทนุถนอม เขาจ้องมองเด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยสักพัก ก่อนจะกวาดตาไปมองรอบห้อง

ห้องของหญิงสาวมีขนาด 45 ตรม. ที่มีห้องนอนห้องเดียวและห้องนั่งเล่นด้านนอก แต่ก็มีเฟอร์นิเจอร์และของเด็กหลายอย่างอยู่ในห้อง

ถึงแม้จะจัดวางอย่างเป็นระเบียบก็ยังดูคับแคบอยู่ดี

ร่างหนาสูงกว่า 183 เซ็นติเมตร ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง หัวแทบจะชนหลอดไฟบนเพดานฝ้า จนมุกดาถึงกับอมยิ้มออกมา กระนั้นเธอก็รีบปรี่ไปยังตู้เย็นแล้วหยิบน้ำเย็นมาให้เขา

"ขอบคุณเคนมาก ห้องเราคับแคบไปหน่อย โทษทีนะ"

เคนหรี่ตาเล็กน้อยขณะรับขวดน้ำเย็นจากมือเธอ แล้วเหลือบไปเห็นสติ๊กเกอร์รูปคู่ของเขากับเธอที่ถ่ายด้วยกันสมัยเรียน เธอติดมันไว้ที่ตู้เย็น

เขาอมยิ้มออกมาเล็กน้อย

"มุกยังเก็บไว้อยู่เหรอ? เราลืมไปเลยนะเนี่ยว่าเคยถ่ายสติ๊กเกอร์แบบนี้ด้วยกันที่สยามสแควร์"

มุกดาหน้าแดงก่ำก่อนจะเบี่ยงตัวไปบังไว้ แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน "คือเราถ่ายไว้เยอะอ่ะ กับเพื่อนทุกคนเลย เราเห็นว่ามันสวยดีก็เลยแปะๆ เอาไว้"

ความรู้สึกอบอุ่นแผ่เข้ามาในโสตประสาทของเขา

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในวันวาน

เคนดื่มน้ำช้าๆ อย่างใจเย็น และกวาดสายตาสังเกตข้าวของทุกอย่างในห้องไปด้วย มุกดาจัดข้าวของได้เป็นระเบียบ แต่เขาก็เห็นว่าในห้องมีแค่ของใช้ของเธอกับลูกเท่านั้น

เขาไม่เห็นของใช้ผู้ชายแม้แต่ชิ้นเดียว แม้กระทั่งในชั้นวางรองเท้าที่เขาวางเมื่อสักครู่ ก็มีแค่รองเท้าของเธอกับของเด็ก ถ้าแฟนเธอแวะเวียนมาหาจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องมีรองเท้าแตะหรือของใช้อะไรสักอย่างทิ้งไว้บ้าง

แต่นี่ไม่มีเลย...

ไม่มีกลิ่นครีมโกนหนวด ไม่มีกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย ไม่มีกลิ่นเบียร์ กลิ่นบุหรี่ ไม่มีกลิ่นที่เกี่ยวกับผู้ชายอะไรเลย

ความสงสัยหลายอย่างผุดขึ้นมาในใจเขา

ความสงสัยที่ทำให้ใจอิ่มอุ่นขึ้นมา

"เคน กลับได้แล้ว"

"อื้อ เราขอนอนสักงีบได้ไหมสักสิบห้านาทีก็ได้ มุกอย่าใจร้ายกับเรานักเลย เราขับรถมาตั้งไกลให้กลับไปอีกโดยไม่ได้พักเดี๋ยวก็เกิดอุบัติเหตุพอดี"

ร่างหนาบิดตัวไปมาอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้านเหมือนหมาโกลเด้นตัวโตๆ ใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มคล้ายเหนื่อยล้าเต็มทน พร้อมหยิบหมอนพิงมาปิดหู คล้ายต้องการปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่างภายนอก

"เคนนี่!"

มุกดา พึมพำเล็กน้อยเมื่อทำอะไรไม่ได้ จึงยืนมองเขาอยู่สักครู่ ก่อนจะเดินไปเปิดแอร์ด้วยเกรงว่าเขาจะร้อน

ยังไงเขาก็คือซุปเปอร์สตาร์ที่ต้องมีคนคอยดูแลอยู่ตลอด

ไม่นานนักเขาก็หลับ

หลับจริงๆ

แม้อยากจะปลุกเขาเท่าใด แต่เสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากใบหน้าหล่อเหลาก็ทำให้ มุกดาไม่อยากจะรบกวน เพราะอย่างไรวันนี้เขาก็เหนื่อยทั้งวัน ด้วยต้องตื่นมาซ้อมบทก่อนเข้าฉากตั้งแต่ตีสาม ทั้งประสานงานจนข้าวปุ้นได้ไปดูหมูเด้งสมดังใจ

แถมยังขับรถมาส่งเธอกับลูกถึงคอนโดอีก ก็คงจะเหนื่อยต้องการพักผ่อนบ้างนั่นแหละ

หญิงสาวนั่งมองเขาเงียบๆ อยู่ใกล้ๆ ขณะหยิบบทละครมานั่งท่องไปด้วย แม้ตัวเองจะเป็นคนที่จำบทได้แม่นเพียงใด แต่ก็ยังต้องทบทวนบทอยู่เสมอ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ยังเป็นดาราใหม่ที่ยังไม่เจนกล้องเหมือนเขา เธอก็ต้องพยายามให้มากๆ

.

.

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ระมาโดนใบหน้า ทำให้เปลือกตาหนาของ เคน กระพริบถี่ก่อนจะปรือขึ้นมองช้าๆ กลิ่นหอมของแป้งเด็กและกลิ่นหญิงสาวตลบอบอวลไปทั่วห้อง เคนค่อนข้างแปลกใจที่คนหลับยากอย่างเขา สามารหลับที่นี่ได้อย่างง่ายดาย

ท่ามกลางกลิ่นที่แสนอบอุ่นในห้องคับแคบนี้

ร่างบางฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเตี้ยเล็กข้างๆ เขา โดยมีบทละครไอดินกลิ่นรักอยู่ด้วย มุมปากของเคนยกโค้งขึ้นขณะเหยียดกายลุกนั่ง แล้วเปรยมองเจ้าหนูข้าวปุ้นที่ยังหลับอยู่เช่นกัน

เขาจ้องมองทั้งคู่สลับไปมา ดวงตาคู่เสียงนิลส่องประกายวาววับราวมีไฟกองใหญ่สุมอยู่ในนั้น

ตะกอนของความคิดค่อยๆ ตกผลึกออกมาทีละนิด

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มไปใกล้จนชิดแก้มเนียนที่กำลังหลับไหล กลิ่นหอมละมุนของเธอทำให้เคนขบกรามแน่นเข้าหากัน เขามองเธออยู่เนิ่นนาน

ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า

"ไม่รู้ว่าเธอต้องการปิดบังเราเรื่องอะไร แต่หากมันเป็นจริงอย่างที่เราคิด ...เราไม่มีวันปล่อยเธอกับลูกไปแน่นอนมุกดา!!"

****************