ค่ำวันนั้น
บรรยากาศรอบด้านปกคลุมไปด้วยความมืด บอร์ดี้การ์ดนับสิบกระจายกำลังดูแลความปลอดภัยโดยรอบ
กองไฟกองใหญ่ลุกโชนท่ามกลางอากาศเย็นสบาย กลิ่นหอมของบาร์บีคิวที่กำลังย่างบนเตาลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ
ศิลายื่นแก้ววิสกี้ให้ภาคิน
“ดื่มหน่อยไหมมึง”
ภาคินเอื้อมมือจะรับ แต่ยังไม่ทันแตะแก้ว เตยหอมก็หันขวับมาทันที
“แผลยังไม่หาย ดื่มไม่ได้ค่ะ”
ศิลาเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ พลางยิ้มมุมปาก
“ที่พูดนี่…เป็นห่วงหรือเปล่า”
“เปล่าสักหน่อยค่ะ” เธอตอบเร็วแทบไม่ต้องคิด
“แค่พูดในฐานะหมอ แล้วอีกอย่างเขาบาดเจ็บเพราะเตย ถ้ายังไม่หายดี เดี๋ยวก็กลายเป็นภาระให้เตยต้องดูแลอีก”
“อืม…มีเหตุผลดีนะ”
ศิลาพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย แต่แววตายังแฝงความขำ
เตยหอมไม่พูดอะไรต่อ เธอคว้าแก้วจากมือศิลามาถือไว้ ก่อนจะยกขึ้นดื่มเองหน้าตาเฉย
“เตย!” ภาคินเรียกเสียงหลง
“พี่บาดเจ็บ แต่เตยไม่ได้บาดเจ็บ ดื่มได้ค่ะ”
เธอตอบเรียบ ๆ
เฌอรีนที
