เขานิ่งไปเสี้ยววินาที มือที่กำลังเช็ดแผลให้เธอหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง
สายตาที่เคยติดเล่นกลับนิ่งลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เมื่อกี้…คุณเรียกผมว่าอะไรนะครับ”
เสียงของเขาทุ้มลงกว่าเดิมนิดหนึ่ง ไม่ได้หยอกเหมือนก่อนหน้านี้
เฌอรีนสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เธอรีบหลบสายตา แก้มเริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง
“ปะ…เปล่านี่คะ เฌอไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”
เธอพยายามตีหน้าซื่อ แต่ปลายนิ้วที่กำชายกระโปรงของเธอแน่นขึ้นกลับฟ้องทุกอย่าง
ศิลามองท่าทางนั้นแล้วหลุดยิ้มออกมาเบา ๆ
“ไม่ได้พูดเหรอครับ…แต่ผมได้ยินชัดนะ”
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณเรียกผมว่า ‘สามี’ ใช่ไหม”
ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาแตะผิวเธออีกครั้ง ทำเอาเฌอรีนเม้มปากแน่น ใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่
เธอสบตาอย่างจริงจังมากกว่าเดิม
“ก็…ก็คุณชอบพูดก่อนนี่คะ ว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ
ทำไมค่ะ ฉันจะเรียกคุณว่าสามีบ้างไม่ได้หร
