ทะเบียนสมรส

1125 Words

บ้านของศิลา ตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างกว่าห้าไร่ รายล้อมด้วยสวนดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต แบ่งเป็นโซนกุหลาบแดง กุหลาบขาว และกุหลาบสีเหลืองเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ ตัวบ้านเรียบหรูในสไตล์มินิมอลสมัยใหม่ ทุกมุมถูกจัดวางและตกแต่งอย่างประณีต เผยให้เห็นความสมบูรณ์แบบในความเรียบง่าย เฌอรีนก้าวเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะหันไปถามเขาทันที “ไหนคุณบอกว่าจะไปสำนักงานเขตคะ แล้วทำไมถึงมาที่นี่ได้” ศิลายกยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่วางแผนไว้แล้ว “สำนักงานเขตคนเยอะ วุ่นวายเกินไป” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ผมไม่อยากให้พ่อคุณมีโอกาสส่งคนมาพาตัวคุณกลับไป… ผมเลยจัดให้เจ้าหน้าที่มาดำเนินการที่นี่แทน จะได้จบเรื่องโดยไม่มีปัญหา” เฌอรีนมองเขานิ่งไปครู่หนึ่ง สายตานั้นไม่ได้มีแค่ความสงสัย…แต่เริ่มมีความระแวง “ฉันกำลังจดทะเบียนกับใครกันแน่…” เธอคิดในใจ “ผู้ชายคนนี้…ไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดาแน่ เขาดูร่ำรวยเกินกว่าที่คิดไว้เสียอีก” ศิลาสบตาเธอ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มองผมแบบนั้น…มีอะไรจะถามหรือเปล่า” “ก็…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เธอตอบ แต่สายตายังไม่ละไปจากเขา “ดูจากบ้าน บอดี้การ์ด แล้วก็ทุกอย่างที่คุณจัดการได้ง่ายเกินไป” ศิลาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “คุณกำลังสงสัยผมงั้นเหรอ” เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ผมก็แค่คนที่ทำธุรกิจ…ก็อย่างที่บอกคุณไปแล้ว” เฌอรีนไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ…หนึ่งปีหลังจากนี้ ถือว่าฉันจะลองใช้ชีวิตที่นี่…ลองอยู่ในโลกของคุณดู” ศิลายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “ผมรับรอง…คุณจะไม่เสียใจที่เลือกอยู่กับผม” เพราะอย่างน้อย…ก็ดีกว่าผู้ชายเจ้าชู้ที่พ่อคุณเลือกไว้ให้แน่นอน” เขาผายมือเชิญเธอไปยังโซฟากลางห้อง “นั่งก่อนสิครับ” น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างผิดกับเมื่อครู่ “จากนี้ไป…คิดว่าที่นี่คือบ้านของคุณ” แต่ทันทีที่เขาหันหลังกลับ น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบ “ทิศ…ให้เจ้าหน้าที่เข้ามาได้” “ครับ คุณศิลา” เจ้าหน้าที่จากสำนักงานเตรียมเอกสารวางตรงหน้าทั้งคู่ ก่อนจะเลื่อนปากกาไปให้ ศิลารับมาโดยไม่ลังเล ปลายปากกาขีดลงบนกระดาษอย่างมั่นคง ราวกับนี่เป็นเพียงอีกหนึ่งการตัดสินใจที่เขาควบคุมได้ ตรงกันข้ามกับเฌอรีน เธอมองเอกสารตรงหน้า มือที่จับปากกานิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นช้าลง…เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง “ชีวิตเดิม” กับ “สิ่งที่ไม่รู้ปลายทาง” แต่ทันทีที่ภาพของพ่อผุดขึ้นมาในความคิด เธอก็กำปากกาแน่นขึ้น ปลายปากกากดลงบนกระดาษอย่างตัดสินใจ ลายเซ็นของเธอ…คืออิสรภาพ เจ้าหน้าที่มองทั้งสองคนสลับกันเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตามหน้าที่ “ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองท่านนะคะ ขอให้ใช้ชีวิตคู่ด้วยความเข้าใจ และดูแลกันตลอดไปค่ะ” เสียงของเจ้าหน้าที่ฟังดูสุภาพ เป็นทางการตามหน้าที่ แต่ภายในห้องที่เงียบงันนั้น คำอวยพรเรียบง่ายกลับหนักแน่นราวกับเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง…ที่ไม่มีใครอาจคาดเดาปลายทางได้ เฌอรีนหันไปสบตากับศิลาโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาที่มองเธอ…อ่อนลงกว่าวันแรกที่พบกันอย่างชัดเจน ไม่ใช่ความเย็นชาแบบเดิม แต่ก็ไม่ใช่ความอ่อนโยนจนเธอวางใจได้ มันคือสายตาของคนที่ “ตัดสินใจแล้ว” ทิศ ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ไม่ไกล สังเกตเห็นภาพนั้นชัดเจน มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ “ปกตินายเรา ผู้หญิงเข้าใกล้ยังแทบจะไล่ให้หายไปจากสายตา… แต่วันนี้กลับมองคุณเฌอรีนแบบนี้ แปลกจริง ๆ” เขาคิดในใจอย่างขบขัน “ทิศ!” เสียงเรียกเข้มดังขึ้น ทำให้เขายังไม่ทันตั้งตัว แต่สมาธิก็ยังลอยไปไกล “ทิศ!... ไอ้ทิศ!” “คะ…ครับคุณศิลา!” เขาสะดุ้ง รีบตอบรับอย่างลนลาน ศิลามองเขานิ่ง ๆ แววตาเรียบเฉยแต่กดดัน “เรียกไม่ตอบ…สงสัยอยากย้ายไปเลี้ยงไอ้ลูกเต๋าใช่ไหม” น้ำเสียงเรียบ ๆ นั้นทำเอาทิศรีบส่ายหน้ารัว “ไม่ครับ! ขอโทษครับ ผมเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย” “งั้นก็ไปเอาของที่ให้เตรียมไว้มา” “ครับ ๆ!” เขารีบเดินออกไปแทบจะวิ่ง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกล่องกำมะหยี่สีเข้มในมือ “นี่ครับ” ศิลารับมา พลางเปิดออกอย่างไม่เร่งรีบ ภายในนั้น…คือแหวนเพชรเม็ดงาม ประกายใสสะท้อนแสงระยิบระยับอย่างสมบูรณ์แบบ “เฌอรีน…ขอมือหน่อย” เธอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างลังเล ศิลาจับมือเธอไว้เบา ๆ นิ้วเรียวยาวของเขาประคองมือเธออย่างมั่นคง ก่อนจะสวมแหวนเพชรเม็ดนั้นลงบนนิ้วนางข้างซ้าย สัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างประหลาด “คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ เราก็แค่” “ภรรยาของผม…” ศิลามองเธอนิ่ง ๆ แววตาที่เคยนิ่งสงบ…เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพูดแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงต่ำ แต่หนักแน่น “ต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุด” คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบลงโดยอัตโนมัติ ยังไม่ทันจะตั้งตัว เขาก็หันไปสั่งต่อทันที “เอาของคุณผู้หญิงไปไว้ที่ห้องนอนผม” เฌอรีนหันขวับทันที “เดี๋ยวนะ…หมายความว่า…” ความคิดวิ่งวุ่นอยู่ในหัว “เราต้องนอนห้องเดียวกับเขางั้นเหรอ” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังนิ่งคิด “ในเมื่อจดทะเบียนแล้ว…เราก็คือคนของเขา” “แล้วเขาก็คือคนของเรา” “จะกลัวอะไร…” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่เสียงนั้น…กลับชัดพอให้ศิลาได้ยินทุกคำ มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีนัย ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด “คิดได้ดีนี่…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดหู “งั้นคืนนี้…คุณคงไม่ปฏิเสธผมใช่ไหม” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที และครั้งนี้…หัวใจของเธอไม่ได้เต้นเพราะอิสระอีกต่อไป แต่มันกำลังเต้น…เพราะผู้ชายตรงหน้า เฌอรีนหลบสายตานั้นทันที ทันใดนั้น “ครืด...ครืด...” เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ…ทำให้ใบหน้าของเธอซีดลงในทันที

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more