คนโกหก

1409 Words

“…คุณผู้หญิงครับ” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าเดิม เหมือนตั้งใจให้เธอได้ยินแน่ชัด “ผมเองครับ ทิศ…ลูกน้องคุณศิลา” เฌอรีนชะงัก มือที่แตะลูกบิดคลายลง แล้วเปิดประตูออกช้า ๆ “เข้ามาค่ะ” ประตูแง้มออก เผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง และหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านยืนอยู่ข้างกัน เธอกวาดตามองอย่างระวัง ก่อนผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย “ขอบคุณครับ” ทิศก้าวเข้ามา พร้อมพาแม่บ้านเดินตามหลัง “นี่ครับ ป้าบัว คุณศิลาให้มาดูแลคุณน้าของคุณผู้หญิงครับ” ป้าบัวประนมมือไหว้ทั้งสองคนอย่างนอบน้อม เฌอรีนรีบยกมือไหว้กลับทันที “ขอบใจมากจ้ะ” น้าหญิงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม ทิศพยักหน้า แต่สีหน้ากลับไม่คลายกังวล เขาเหมือนรีบเร่งอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวคุณผู้หญิงกลับกับผมก่อนนะครับ…คุณศิลาสั่งให้ผมมารับแทน” คำพูดนั้นทำให้เฌอรีนขมวดคิ้วทันที “แล้วคุณศิลาล่ะ… เขาบอกว่าจะมารับฉันเองไม่ใช่เหรอ” ทิศนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนค่อย ๆ เอ่ยออกมา “…ตอนนี้คุณศิลาได้รับบาดเจ็บครับ” “อะไรนะ…” เธอเสียงสั่นเล็กน้อย “บาดเจ็บได้ยังไง” ทิศสูดลมหายใจ ก่อนเล่าเสียงต่ำลง “ระหว่างที่คุณศิลาออกไปทำธุระ มีรถมอเตอร์ไซค์สองคันประกบซ้ายขวา เป้าหมายชัดเจนว่าจะเล่นงานเขา…” เฌอรีนกำมือแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ “ตอนนั้นรอบตัวเขาไม่มีบอดี้การ์ดเลยครับ… คุณศิลาเลยขับหนีพาพวกมันออกไปชานเมือง แล้วจัดการเอง” ทิศเงียบไปชั่ววินาที ก่อนพูดต่อเสียงหนัก “…แต่พวกมันมีมากกว่า พวกผมมาช้าไปครับ ทำให้คุณศิลาต่อสู้ลำพัง” ความเงียบกดทับทั้งห้องในทันที เฌอรีนยืนนิ่ง เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ “เขา…เจ็บมากไหม?” เธอถามเสียงเบา แทบไม่เป็นคำ ทิศอ้ำอึ้ง ไม่ตอบทันที นั่นยิ่งทำให้หัวใจเธอหล่นวูบลงไปอีก “…น้าค่ะ” เธอกลืนน้ำลาย “งั้นหนูกลับก่อนนะคะ” น้ำเสียงนั้นสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความรีบเร่ง “ไปเถอะจ้ะ ไม่ต้องห่วงน้านะ” น้าหญิงตอบ พร้อมรอยยิ้มปลอบใจ เฌอรีนพยักหน้า ก่อนรีบคว้ากระเป๋า แล้วเดินตามทิศออกจากห้องไปทันที น้าหญิงมองภาพที่เฌอรีนรีบออกจากห้องไป ก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างรู้ทัน หลานสาวของเธอ…ไม่ได้แค่กังวลเรื่องผลประโยชน์อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นทีละนิด จนแม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันได้สังเกต น้าหญิงยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ห่วงเขาขนาดนั้น ยังจะปฏิเสธอยู่อีกเหรอ…ยัยเฌอรีน” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว “ไม่ชอบ…ก็คงไม่จริงแล้วล่ะ” บนรถหรูที่พุ่งออกจากคอนโดด้วยความเร็ว บรรยากาศภายในกลับเงียบงันผิดปกติ เงียบจนชวนให้อึดอัดเหมือนอากาศกำลังหายไปทีละนิด เฌอรีนนั่งตัวแข็งทื่อ มือกำแน่นอยู่บนหน้าตักจนปลายนิ้วซีด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดวิตก หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามข่มใจอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว “…ช่วยขับให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมทิศ” เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะหันไปมองคนขับทันที “ครับ ๆ คุณผู้หญิง ผมจะเร่งให้เดี๋ยวนี้ครับ” ทิศตอบ พลางเหลือบมองผ่านกระจกหลัง เห็นชัดว่าเธอกำลังร้อนใจจนแทบจะนั่งไม่ติด รถมุ่งหน้าออกนอกเมือง ตรงไปยังเพนเฮาส์ส่วนตัวที่เงียบสงบ “ไม่กลับบ้านหรือ” เธอถามเสียงเบา แต่แฝงความกังวล “ไม่ครับคุณผู้หญิง ตอนนี้เพนเฮาส์น่าจะปลอดภัยที่สุดครับ” เฌอรีนพยักหน้ารับ แม้ใจจะยังคงสั่นไหวไม่หยุด ไม่นาน รถหรูก็เลี้ยวเข้าไปยังเพนเฮาส์ส่วนตัว ทิศรีบลงมาเปิดประตูให้เธอทันที “เชิญครับคุณผู้หญิง” “ขอบใจมาก…แล้วคุณศิลาอยู่ที่ไหน” “น่าจะอยู่ในห้องนอนครับ” เธอพยักหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน เพนเฮาส์ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ยังคงความเรียบง่ายมีรสนิยม เฌอรีนเดินขึ้นบันไดอย่างเร่งรีบ หัวใจเต้นระรัวทุกย่างก้าว และทันทีที่ผลักประตูเข้าไป แกร๊ก!... เธอก็ชะงักงัน ภาพตรงหน้าทำให้ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง ใกล้ชิดกับเขาเกินกว่าจะมองเป็นอื่น มือของเธอกำลังเช็ดทำความสะอาดบาดแผลบริเวณลำตัวของชายหนุ่ม เขา…ถอดเสื้อ ทั้งสองคนหันมามองเธอพร้อมกัน “เฌอรีน…” เสียงของเขาเอ่ยเรียกเบา ๆ เฌอรีนกำมือแน่นกว่าเดิม เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับฝืนยิ้มออกมาได้อย่างยากเย็น ในอกเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกกระจาย ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย…แต่เขากลับมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างกายแบบนี้งั้นเหรอ ไหนเคยบอกว่าโสด ไม่มีใครไง… คนโกหก… เสียงกรีดร้องดังขึ้นในหัว แต่ไม่มีคำใดหลุดออกจากริมฝีปาก “ได้ข่าวว่าคุณบาดเจ็บ ฉันเลยมาดู…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทั้งที่หัวใจกำลังสั่นสะเทือนอย่างหนัก “แต่ดูเหมือนจะมีคนดูแลคุณดีอยู่แล้ว งั้นฉันคงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มบาง ๆ “เชิญตามสบายนะคะ ฉันไม่รบกวนแล้ว” พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมาอีก “เดี๋ยวก่อน เฌอรีน…” เสียงเขาดังไล่หลังมา แต่เธอไม่หยุด จังหวะนั้นเอง ทิศที่เพิ่งเดินตามขึ้นมาก็ต้องชะงัก เมื่อสวนทางกับเธอพอดี “เอ่อ…คุณผู้หญิงจะไปไหนครับ” “ก็ออกไปข้างนอกน่ะสิ จะให้ยืนเป็นก้างขวางคอเขาทำไมล่ะ ทิศ” น้ำเสียงประชดประชันชัดเจน ก่อนที่เธอจะเดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทิศมองตามแผ่นหลังนั้น ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันกลับเข้าไปหาเจ้านาย “โธ่ คุณศิลาครับ…คุณผู้หญิงเป็นห่วงคุณมากนะครับ มาเจอแบบนี้เข้าไป คงเข้าใจผิดไปไกลแล้ว” หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “อ้าว…นั่นพี่สะใภ้เหรอคะ?” เธอหันไปมองชายหนุ่มทันที “แล้วทำไมพี่ศิลาไม่บอกล่ะคะ…มัวอึ้งอะไรอยู่ รีบไปตามพี่สะใภ้สิคะ!” เสียงของเตยหอมดังขึ้นแทรกความตึงเครียด “ทิศ บอกคนให้หยุดคุณผู้หญิงไว้” น้ำเสียงของศิลาทุ้มต่ำ แต่หนักแน่นจนไม่มีใครกล้าขัด เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น หยิบเสื้อขึ้นมาสวมลวก ๆ ทั้งที่บาดแผลยังไม่ทันเรียบร้อยดี ก่อนรีบก้าวยาว ๆ ออกไป ด้านล่าง “คุณผู้หญิงครับ อย่าเพิ่งไปนะครับ ตอนนี้มันมืดแล้ว อันตรายนะครับ” เสียงของทิศพยายามรั้งไว้ แต่เฌอรีนกลับหยุดเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับมา สายตาของเธอเย็นเฉียบ “ฉันเป็นภรรยาของเจ้านายพวกนาย จะไปไหนก็เป็นสิทธิ์ของฉัน…หรือพวกนายคิดจะขวาง?” คำพูดนั้นไม่ดังมาก แต่กดลงมาหนักราวกับมีน้ำหนักบางอย่างทับอยู่ในอก “โธ่ คุณผู้หญิงครับ…ถ้าคุณไป พวกผมโดนคุณศิลาจัดการแน่ครับ” “มันไม่เกี่ยวกับฉัน” เธอตัดบททันที ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อารมณ์ที่พยายามกดเอาไว้...ตอนนี้มันเริ่มแสดงออกมาชัดแล้ว ทันใดนั้น “พวกนายออกไปก่อน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ต่ำ…นิ่ง…แต่ชัดเจน เฌอรีนชะงัก ร่างทั้งร่างเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ เธอไม่หันกลับไปทันที ไม่ใช่เพราะไม่อยากมอง แต่เพราะ…ไม่กล้ามอง หัวใจที่พยายามแข็งมาตลอดทาง กลับสั่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ใกล้…จนเธอรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของเขาอยู่ด้านหลัง ใกล้…จนลมหายใจของเธอเริ่มไม่เป็นจังหวะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more