Cihan’ın telefondaki o buz gibi, kararlı ses tonu Evin’in yüreğine bir kor gibi oturdu. İki yıldır bu konakta bir gölge gibi, Cihan’ın yüzünü bir kez bile güldüremeden, odaların sessizliğinde çürüyen evliliğini korumak için her şeye katlanmıştı. Ama bu kez farklıydı. Cihan’ın sesinde iki yıldır olmayan bir canlanma, prangalarından kurtulmak isteyen bir adamın amansız öfkesi vardı. Evin, İstanbul’dan gelen o kadının, Sezen’in şehre ayak bastığını ve adliyede karşı karşıya geldiklerini biliyordu. Cihan’ın onu elinden kayıp gitmesine izin veremezdi. Ne olursa olsun, bu konağın hanımı olarak kalmalı, Cihan’ı o kadına yar etmemeliydi.
Evin odanın içinde bir o yana bir bu yana deliler gibi döndü. Ellerini saçlarına geçirdi, tırnaklarını avuç içlerine bastırdı. "Bırakmayacağım," diye fısıldadı k
