Ağrı’nın tepesine çöken o zifiri karanlık, Yılmazer konağının heybetli avlusuna ağır bir sessizlik gibi çökmüştü. Ucuz otel odasının o rutubetli, krem şanti ve ter kokan havasından sıyrılıp gelen Evin için bu taş duvarlar, artık sığınacağı bir yuva değil; her köşesinden bir namus namlusunun uzandığı devasa bir hapishaneydi. Taksinin bıraktığı arka sokaktan konağın arka kapısına doğru yürürken, siyah mantosunun yakalarını burnuna kadar çekmişti. İçindeki o kirli tatmin duygusu, adımları konağın merdivenlerine yaklaştıkça yerini boğucu bir korkuya ve titremeye bırakıyordu.
Evin, merdivenleri bir gölge gibi sessizce tırmandı. Her basamakta, karnındaki o altı haftalık bebeğin –Cihan’ın sandığı ama aslında Aras’ın olan o günah tohumunun– ağırlığını daha derinden hissediyordu. Kendi kendine tel
