Burak her akşam Zeliş de kalmayı adet edindi. İşten çıktığı gibi soluğu onun yanında alıyor ve bu saatler gününün en sevdiği saatler oluyordu. Her geçen gün ona olan arzusu artmasına rağmen kendiyle savaş verip yanında yatmayı başarıyordu.
Son zamanlarda Zeliş'in daha yakın ve davetkâr tavırları onu içinden çıkılması zor anlara taşımaya başladı. Eve girince kollarının arasına aldığı kızı öpücüklere boğuyordu.
"Mmm sevgilim... Özledim seni"
Zeliş kollarını boynuna dolayıp "Bende özledim" dedi. Kızın gözlerinin içine bakarak kurduğu cümle ile vücudu anında harekete geçti. Zeliş'in kollarından tutup uzaklaştırmaya çalışsa da başarılı olamadı çünkü Zeliş bırakmıyordu.
"Aşkım bi dur. Biliyorsun bu kadar yakın olunca fena oluyorum"
"Sen fena oluyorsun diye senden mahrum mu kalayım? Sarılıp
