พิมพ์นาราขึ้นลิฟต์โดยสารไปยังชั้นผู้บริหาร ก่อนจะมาหยุดยืนหน้าห้องของท่านรองประธานบริษัท เมียงมองไปทางโต๊ะทำงานของเลขานุการหน้าห้องที่ไร้ซึ่งเงาของเจ้าของโต๊ะ
หญิงสาวจึงตัดสินใจเคาะประตูห้องสามครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้คนด้านใน ทว่าก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้อง
“อ้าว ไม่อยู่นี่นา” ว่าพลางไล่สายตาสำรวจรอบห้องทำงานของรองประธานหนุ่ม
ทันใดนั้น คนตัวโตที่หลบอยู่หลังบานประตูก็เข้าสวมกอดร่างบางจากทางด้านหลัง พร้อมเอื้อมมืออีกข้างผลักบานประตูปิดสนิท ก่อนล็อกประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา
“อุ๊ย คุณอัทธ์ เล่นอะไรคะเนี่ย”
“...” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างหลัง ทว่าเธอรู้สึกได้ถึงใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังคลอเคลียอยู่บนเรือนผมสีบลอนด์เทานุ่มสลวย พลางสูดกลิ่นหอมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“คุณอัทธ์คะ”
“คิดถึงหนูมากเลย” ได้ยินแบบนั้นดวงหน้าสวยก็ระบายยิ้มออกมา
“หนูก็คิดถึงคุณนะคะ”
“ชื่นใจ
