รถไฮเปอร์คาร์สีดำคันงาม ขับเคลื่อนทะยานมุ่งสู่คฤหาสน์อัศวศิริโกศล โดยมีตุ๊กตาหน้ารถคนสวยนั่งเงียบมาตลอดทาง
ตั้งแต่ออกจากเดอะพาเลซ พิมพ์นาราก็เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ ไม่ยอมปริปากถามเจื้อยแจ้วดังเช่นที่เคย ทำให้พลขับหนุ่มรูปหล่อที่นั่งข้างกันอดเป็นห่วงไม่ได้
“พิมพ์” เธอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ไม่ตอบรับเสียงเรียกจากคนข้างกาย ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปสะกิดไหล่บอบบาง
“พิมพ์”
“คะ ถึงแล้วเหรอคะ”
ร่างบางสะดุ้งสุดตัวก่อนเหลียวมองไปรอบกายหน้าตาตื่นตระหนก อัทธ์เห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วย่นราวกับครุ่นคิดบางอย่าง
“พิมพ์ ถ้าคุณจะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ” อัทธ์เห็นท่าทางตึงเครียดของเธอแล้วก็นึกสงสาร ชีวิตของพิมพ์นาราที่ผ่านมาก็ลำบากมากพอแล้ว เขาไม่อยากมีส่วนสร้างความทุกข์ระทมให้เธอมากไปกว่านี้ “ถ้าคุณกังวลเรื่องที่บ้าน เดี๋ยวผมจะหาทางช่วยเอง”
พิมพ์นาราได้ยินแบบนั้นก็พลันซาบซึ้ง ไม่คิดว่า
