“เอ่อ...ลืมไปเลยค่ะว่าตู้ยาอยู่ข้างล่าง”
เธอว่าพลางยิ้มเขินขณะที่กำลังเดินลงบันไดกลับลงมา นึกด่าตัวเองที่คิดอกุศลจนไม่มีสติสตัง กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ไปหยุดยืนหน้าห้องนอนของตัวเองเสียแล้ว ก็เลยต้องเดินกลับลงมาอีกครั้งเพื่อหยิบยาในตู้
อัทธ์เห็นท่าทางเอียงอายน่ารักของเธอก็พยายามกลั้นขำเอาไว้ ก่อนหันไปคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม จากนั้นชายหนุ่มก็หยัดกายลุกขึ้นยืน เพื่อจะเอาถ้วยข้าวต้มที่รับประทานเสร็จเรียบร้อยไปวางในซิงค์ล้างจาน
ทว่าอาการมึนศีรษะจากพิษไข้ทำให้ร่างสูงต้องหย่อนสะโพกลงอีกครั้ง พร้อมยกมือขึ้นคลึงขมับ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พิมพ์นาราหยิบยาออกจากตู้ยาและหันกลับมาพอดี พอเห็นแบบนั้นหญิงสาวจึงรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปประชิดคนตัวโต
“เป็นยังไงบ้างคะ ไหวไหม ไปโรงพยาบาลดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวหนูเรียกรถมารับ” เธอพูดระรัวจนลิ้นแทบพันกัน ดวงหน้าสวยฉายแววความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง
“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกคร
