ช่วงสายของอีกวัน พิมพ์นาราถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากอาการคันยุบยิบบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา ครั้นพอจะขยับพลิกตัวจากท่าตะแคงไปนอนหงายก็ไม่อาจทำได้ดั่งใจต้องการ รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างรัดรึงร่างกายเอาไว้จนไม่สามารถกระดุกกระดิกได้
ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ เผยอขึ้นช้า ๆ ทว่าแสงจ้าจากดวงอาทิตย์ในยามสายที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินต่อแสงสว่างนั้น
เพียงไม่นาน นัยน์ตาคู่สวยก็ลืมขึ้นจนเต็มตา พร้อมภาพตรงหน้าที่ปรากฏชัด แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นหนั่น ผิวเนื้อขาวจั๊วะ สว่างจ้าพอ ๆ กับแสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น
พิมพ์นารารีบหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมองอีกหน เมื่อมั่นใจแล้วว่าหูตาไม่ได้ฝ้าฟางแต่อย่างใด เธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
ไรเคราใต้คางนั่นไงที่มาถูไถจนเธอคันยุบยิบ
เมื่อมองเลยขึ้นไปอีกนิด ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาเต็มชัดสองตา
