“นี่เรากำลังจะไปไหนกันคะ”
พิมพ์นาราเอ่ยถามขณะที่กำลังนั่งอยู่เคียงข้างอัทธ์ภายในห้องโดยสารด้านหลังของรถตู้สีดำที่กำลังมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวง
“ไปอยุธยาครับ” เขาว่าเพียงแค่นั้น ก่อนกดปุ่มปรับเบาะไฟฟ้า เอนหลังลงนอน พร้อมดึงแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นสวมเพื่อบดบังแสงจ้า
พิมพ์นาราเห็นแบบนั้นก็เลยดึงสายตากลับมามองยวดยานพาหนะข้างทาง พร้อมความรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย แม้จะออกมาจากกรุงเทพฯไม่ไกลเท่าไรนัก ทว่าคนที่ไม่เคยได้เที่ยวเปิดหูเปิดตาเช่นเธอ เพียงเท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
หลังจากนั่งมองถนนหนทางอยู่พักใหญ่ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานที่สะสมมาตลอดทั้งสัปดาห์ก็เริ่มออกฤทธิ์ ประกอบกับเมื่อคืนมัวแต่เฝ้าไข้คนข้างกายจนล่วงเข้าวันใหม่ ทำให้หญิงสาวผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
ร่างเล็กนั่งโงนเงนไปมาซ้ายทีขวาที ก่อนก็เอนซบลงบนไหล่กว้าง ทำคนตัวโตที่กำลังนั่งพักสายตาต้องหันไปช่วยปรับเบาะให้เธอ ก่อนรั้งร่างบางลงมา
