อัทธ์เผลอหลับไปเกือบครึ่งชั่วโมง ตื่นขึ้นมาก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่เห็นแม้เงาของภรรยากำมะลอ ทว่าก็ได้ยินเสียงดังเอะอะดังลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ชายหนุ่มจึงหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินตรงไปยังบานหน้าต่างที่เปิดกว้างรับลม
ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาเขาแทบกุมขมับ หากใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าเขาแต่งงานกับลิงกับค่างเป็นแน่
พิมพ์นารากำลังห้อยโหนอยู่บนกิ่งมะม่วง โดยมีลูกเด็กเล็กแดงร้องเชียร์กันเซ็งแซ่ เมื่อเห็นแบบนั้นอัทธ์ก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้อง ก่อนจะลงมายืนสมทบกับคุณยายละม่อมที่กำลังยืนลุ้นใจหายใจคว่ำ เนื่องด้วยพิมพ์นาราทำท่าจะร่วงลงมาอยู่หลายครั้งหลายหน
“นี่มันอะไรกันครับยายม่อม”
“ก็หนูพิมพ์สิคะ ปีนขึ้นไปเก็บมะม่วงให้เจ้าเด็กพวกนี้ มันน่านักเชียวลูกใครหลานใครบ้าง เดี๋ยวต้องเรียกผู้ปกครองมาเอ็ดให้หมด” หูก็ฟังคุณยายละม่อม ทว่าดวงตาคู่คมกลับจับจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตา บางจังหวะก็ฉีกยิ้มกว้า
