ร่างบางภายใต้อ้อมแขนแข็งแรงพร่ำบ่นพึมพำมาตลอด ตั้งแต่ออกจากวงสังสรรค์ของคนงาน จวบจนถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์
“โอ๊ย นี่เรากำลังนั่งเรือไปไหนกันเหรอคะ”
“หืม อะไรนะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมเลิกคิ้วสูง
“บอกให้เขาขับเรือดี ๆ หน่อยได้ไหมคะ ทำไมมันโคลงเคลงแบบนี้”
ได้ยินแบบนั้นเจ้าของร่างสูงถึงกับขำพรืดออกมา ก่อนเดินไปคว้าเหยือกน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะมุมห้อง รินใส่แก้วทรงสูง จากนั้นก็เดินกลับมาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างเตียง
“ลุกขึ้นมาดื่มน้ำก่อนครับ” ว่าพลางใช้แขนแกร่งอีกข้างที่ว่างอยู่สอดเข้าไปใต้ท้ายทอยบาง รั้งเธอลุกขึ้นนั่ง ทว่าคนตัวเล็กผู้สูญเสียการทรงตัวกลับซบลงบนแผงอกกว้าง
“อืม รู้ได้ไงว่าหนูหิวน้ำคะ เก่งจัง”
“ค่อย ๆ ดื่มนะครับ” สิ้นเสียงทุ้มชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ยกแก้วน้ำขึ้นจ่อริมฝีปากเล็ก ก่อนกระดกขึ้นทีละน้อย เพื่อให้เธอกลืนน้ำลงไปทีละนิด
“พอแล้วค่ะ”
เมื่อเธอว่าแบบนั้น อัทธ์ก็หันไปวาง
