หนึ่งอาทิตย์ที่นายท่านได้หายไปในสระน้ำจนวันนี้ก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับขึ้นมาจากน้ำ ส่วนเดือนดาราตอนนี้ได้รู้ความจริงของพันภพก็รู้สึกสงสาร จากที่เคยหวาดกลัวในคราแรกก็เปลี่ยนไป เธออยากจะเจอเขาอยากปลอบโยนเขา อยากแบ่งเบาความเจ็บปวดตลอดหนึ่งพันกว่าปีที่เขาได้รับมา
“ลุงชมคะเราจะไปตามนายท่านได้ที่ไหนคะ” หญิงสาวเดินเข้ามาถามชมที่ยืนอยู่บนศาลาริมน้ำหลังคฤหาสน์แดง
“ลุงก็ไม่รู้เหมือนกันหนูเดือนดารา เพราะครั้งนี้มันแปลกมันไม่เหมือนทุกครั้ง” ชมหันมาบอกหญิงสาวที่ตัวเองเอ็นดูเหมือนลูกสาว
“ลุงชมกลับเข้าบ้านเถอะค่ะ หนูจะอยู่รอนายท่านที่นี่เอง”
“แต่นี้มันดึกแล้วนะหนูเดือนดารา”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากรอนายท่านที่นี่ ถ้าง่วงหนูจะกลับเองค่ะ”
“งั้นลุงไปก่อนนะ”
“ค่ะลุง” แล้วชมก็เดินลงศาลากลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์เมื่อตอนนี้มันสี่ทุ่มกว่าแล้ว เริ่มง่วงแล้ว ส่วนเดือนดาราก็หันไปมองน้ำในความมืดสนิทแล้วแหงนเงยฟ้าเบื
