“ก็ไม่กี่วันนี้หรอกจ้ะ เป็นลูกชายของเพื่อนพ่อเลี้ยงข้าจากอีกหมู่บ้านจ้ะพี่ทิ้ง ตอนนี้ข้าและอาสี เราเป็นผัวเมียกันแล้วจ้ะ พี่ทิ้งกลับไปเถิด”
ทิ้งพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นบุษกับชายแปลกหน้านั่งโอบกอดกันยิ้มให้กันหวานชื่น
“งั้นข้ากลับแล้ว”
“ขอบคุณนะพี่ทิ้ง พี่ทิ้งต้องได้เจอผู้หญิงคนใหม่แน่นอนจ้ะ”
อืม!
แล้วทิ้งก็ลุกขึ้นเดินลงจากเรือนโดยไม่ดื่มน้ำแม้แต่อึกเดียว ขณะเดินลงบันไดก็เห็นแม่ของบุษเดินโอบกอดเดินสวนตนเองขึ้นบันไดมาพร้อมกับชายหนุ่มแปลกหน้ารูปงามมิแพ้ผัวของบุษ
“นั่นพ่อทิ้งมาทำไมรึบุษ” นางเรืองถามลูกสาวตนเอง
“อยากมานอนกับฉันน่ะแม่”
“เอ็งเนี่ยนะนังบุษ สร้างเรื่องแล้วไหมล่ะ”
“ไม่แล้วจ้ะแม่ ฉันบอกไปแล้วว่าฉันมีผัวแล้ว และนี่ผัวฉัน ลูกเขยของแม่ อาสี” นางเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมกับกอดอาสีแน่น
“ข้ารู้มานานแล้วว่าเอ็งน่ะหลงรักงูดำตัวเอง”
“แล้วแม่เล่า เป็นไงมั่งกับงูหลามเพื่อนของอาสี เ
