“อ่า...อื้อ” เสียงครางดังลอดออกจากริมฝีปากของทั้งสองพร้อมกับสองเรียวแขนเล็กของเจ้านางแก้วทิพย์ตวัดโอบกอดร่างใหญ่กำยำบุรุษยอดรักเหนือร่าง แม้สร้างห้วงฝันให้ชายหนุ่ม แต่กายหยาบของสิงขรก็สัมผัสร่างจริงของนางได้ เปลือกตาหนาบุรุษปิดสนิท แต่ทุกการสัมผัสและการเคลื่อนไหวของเขาทำได้อย่างง่ายดาย
“อ่า...เจ้างดงามเหลือเกินคนงาม” สิงขรไม่รู้ว่าหญิงงามมีชื่อเช่นไร แต่เล็กจนโตเขาเรียกแต่นางว่า ‘คนงาม’
“ท่านช่างปากหวานนักท่านสิงขร อะ...อุ๊ย!” นางครางกระเส่าซ่านเสียวเมื่อปากหนาขบเม้มซอกคอระหงเคลื่อนมาขบเม้มติ่งหูแล้วถูไถคางสากมายังเนินอกอวบเปลือยเปล่าของตนเอง
“อือ...ก็เจ้างามจริงๆ นี่แม่นาง อ่า...”
ความงดงามของนางติดตราตรึงใจมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ เพราะนางทำให้เขาไม่สามารถมีพันธะกับหญิงใดได้เกินเดือน คบใครก็ไม่รอด เพราะผู้หญิงทุกคนที่ผ่านและเจอมาไม่สามารถมาแทนที่นางในฝันของเขาได้
ในความมืดแม้ตาจะหล
