ค่ำคืนมืดสนิทเจ้านางแก้วทิพย์ก็สมหวัง เมื่อบุเรคนติดตามตัวเองมาแจ้งข่าวของชายที่ ‘รัก’ ของนาง นานนับพันสองร้อยปีที่เขาจากไป นางเฝ้ารอการกลับมาอีกครั้งของพ่อยอดรัก และการรอคอยก็สิ้นสุดลงเมื่อเขาได้วนเวียนกลับชาติมาเกิด
“ในที่สุดเราก็จะได้พบกันอีกครั้งท่านสิงขร” นางพึมพำกับตนเองพร้อมหวีผมยาวสลวยตัวเองไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ส่องกระจกแล้วลูบไล้มือไปกับใบหน้าสวยงามของตนเอง
“ตอนนี้ท่านสิงขรอยู่ที่ใดบุเร”
นางถามทาสรับใช้ติดตามตัวเอง นางคือบุตรสาวคนเดียวของท่านมะกานพญางู ตอนนี้ท่านมะกานได้ดับสูญไปเมื่อสี่พันปีก่อน
“อยู่ทางภาคอีสานขอรับเจ้านาง”
บุเรตอบ แม้จักเจ็บปวดใจตน แต่ก็ยินดีจะเจ็บปวดขอเพียงเจ้านางที่ตนรักและเคารพสมปรารถนา
“นำพาข้าไปหาท่านสิงขรบัดเดี๋ยวนี้”
“ขอรับเจ้านาง”
แล้วบุเรก็นำพาเจ้านางออกจากถ้ำไปโผล่ที่พำนักของสิงขร สำหรับทาสรับใช้อย่างบุเรแล้วนั้นขอเพียงแค่เจ้านางผู้เป็นดั่
