เมื่อช่วงสายนางเรืองก็ออกไปเก็บผักมาทำมื้อเช้ารอลูกสาวของนาง นางทำน้ำพริกปลาย่างกับหน่อไม้ต้มสุก กับผักสดที่นางเก็บมาจากในป่าที่เชิงเขา ที่ทุกคนในหมู่บ้านจะออกไปหากินกันทุกวัน
“แม่จ๋า...” บุษเดินออกมาจากห้องของตัวเองพร้อมกับผ้าแถบคาดอกและนุ่งผ้าถุงแบบที่ชอบใส่ ปกติทุกคนจะนิยมนุ่งโจงกระเบนกัน แต่บุษนางชอบใส่ผ้าถุงมากกว่า เพราะมันสะดวกสบายลมโกรกเย็นสบายดี
“ตื่นแล้วรึ แม่นึกว่าเอ็งจะมิออกจากห้องง่ายเสียแล้ววันนี้”
“ข้าต้องออกมาอยู่แล้วแม่”
“แล้วงูดำของเจ้าเล่า”
“อาสีกลับแต่เช้ามืดแล้วแม่ แม่...ฉันกับอาสีคุยกัน อยากให้แม่มีคู่นอน พ่อก็ตายไปนานหลายปีแล้ว แม่ก็ยังสาวยังสวย แม่มิคิดจักมีผัวใหม่รึ” นางถามแม่ตนเอง
“แม่มีพ่อเอ็งคนเดียวก็พอแล้วนังบุษ”
“แม่เรืองมิอยากรึจ๊ะ?” นางถามพร้อมลูบมือสอดเข้าใต้ผ้าถุงของตนเอง
“นังบุษ!”
“แม่ ฉันเป็นผู้หญิงเหมือนแม่ ฉันเข้าใจแม่นะ ถ้าแม่หิว แม่ก็มีผัวใหม
