The Poems of Jonathan Swift

-Carberiae Rupes

IN COMITATU CORGAGENSI.

SCRIPSIT JUN. ANN. DOM.

1723

Ecce ingens fragmen scopuli, quod vertice summo

Desuper impendet, nullo fundamine nixum,

Decidit in fluctus: maria undique et undique saxa

Horrisono stridore tenant, et ad aethera murmur

Erigitur; trepidatque suis Neptunus in undis.

Nam, longa venti rabie, atque aspergine crebra

Aequorei laticis, specus ima rupe cavatur:

Jam fultura ruit, jam summa cacumina nutant;

Jam cadit in praeceps moles, et verberat undas.

Attonitus credas, hinc dejecisse Tonantem

Montibus impositos montes, et Pelion altum

In capita anguipedum coelo jaculasse gigantum.

Saepe etiam spelunca immani aperitur hiatu

Exesa e scopulis, et utrinque foramina pandit,

Hinc atque hinc a ponto ad pontum pervia Phoebo

Cautibus enorme junctis laquearia tecti

Formantur; moles olim ruitura superne.

Fornice sublimi nidos posuere palumbes,

Inque imo stagni posuere cubilia phocae.

Sed, c*m saevit hyems, et venti, carcere rupto,

Immensos volvunt fluctus ad culmina montis;

Non obsessae arces, non fulmina vindice dextra

Missa Jovis, quoties inimicus saevit in urbes,

Exaequant sonitum undarum, veniente procella:

Littora littoribus reboant; vicinia late,

Gens assueta mari, et pedibus percurrere rupes,

Terretur tamen, et longe fugit, arva relinquens.

Gramina dum carpunt pendentes rupe capellae,

Vi salientis aquae de summo praecipitantur,

Et dulces animas imo sub gurgite linquunt.

Piscator terra non audet vellere funem;

Sed latet in portu tremebundus, et aera sudum

Haud sperans, Nereum precibus votisque fatigat.