She Thought

Chapter 18

“Ella, tara na!” sabi ko pagkatapos ko mag salita.

They just let me leave parang wala man lang nangyari. This time I won’t expect from them anymore.

“Zia, okay ka lang ba?” Ella immediately asked.

“As usual Ella, hindi naman ako nagalit. Nasaktan lang ako kasi hindi yon yung inaasahan ko.” I replied.

“Nasan ba sila Nath at Axe? Saan daw sila maghihintay?” she changes the topic.

“Doon sa bahay nila Axe.” sagot ko.

I didn’t talk about it with Axe kasi wala naman akong mapapala if sasabihan ko siya. Words are sometimes scary, that’s why you should think before you speak because you didn’t know na nakakasakit ka na pala at nakakainsulto ka na. Not at all times, we can say what we wanted to say! It’s better to shut up than to act and speak wrong. You cannot gain in things like that.

Nakarating na kami sa bahay ni Axe kasi dito kami matutulog ngayun. Sumama si Edriell sa amin kasi gusto niya lang din sumama kaya ayun pumayag kami. We just eat, talked and laughed, but no matter what I do ay may mabigat padin na nararamdaman ng puso ko. It’s 7 P.M. pa pero si Reniella tulog na kahit ang aga pa. Lumabas nalang muna ako sa room tapos nagpunta sa terrace. Malapit lang talaga yung bahay namin dito kaya nakikita ko. I miss the house of ours pero ano ba pa magagawa ko? Wala naman akong pamilya diyan. Habang tinitignan ko ang bahay ay parang naiiyak na ako pero mas lalong hindi tumigil ang luha ko nung nakita ko yung babaeng minahal ni Dad at si Dad na masayang nagsasama.

Ganito talaga ang mundo, habang nagsasaya ang iba, may mga tao pading nasasaktan at lumuluha kasi hindi mo naman mapipilit ang emosyon mo. Bumalik nalang ako sa room pero hindi padin tumitigil ang luha ko. Kanina pa kasi napakabigat ng puso ko. Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa makatulog ako.

“Zia!” gising ni Ella.

“Tumatawag sakin sila Celestia at nagsabing punta daw tayo sa kanila. Birthday kasi ng kapatid niyang si Sarah.” dagdag niya.

“Tapos? Ano ba oras handaan?” tanong ko.

“Pupunta ka?” tanong niya ulit.

“Oo bakit? Wala namang kinalaman ang mga kapatid niya sa ginawa nila.” sagot ko.

Totoo naman talaga na walang kinalaman ang mga kapatid niya sa salita ng ate niya. Hindi ko din maintindihan ang mga tao. Nirereflect nila ang kagagawan ng magulang sa mga anak nila. Maybe it is the parent’s wrong din kasi why did they do it when they know that one day, their doings will be reflect on their child. Do you know why? Celestia was true about the selfishness of a parent. They did it for their own sake and for their own happiness. They don't care about that consequence that they may face but as long as they are happy and they did the things that they want.

We’re here at the mall because I am planning to buy a cake. The boys are just playing in the house of Axe, they even wanted to go with us but I just decline because we’re too many na. Just like Bryan’s birthday, I also bought a chickenjoy and some gifts for her.

“Totoo ba talagang papunta tayo?” curious na tanong niya kahit paulit-ulit na niyang tinatanong yan.

“Do you have plan to stop questioning that question to me?” I asked.

“Oo naman pag nakapunta na talaga tayo. Nagtataka lang kasi ako na hindi ka man lang magtatampo?” Ella said.

“Ano ba kasi talagang gusto niyong sabihin? Hindi ko na kayo maintindihan.” Walang emosyon kong sabi.

Andami nang tumatakbo sa isip ko kaya’t hindi ko namalayan na kanina pa pala kami nandito sa harap ng bahay nila Celestia.

“Ate!” bati ni Sarah pagkakita niya sa akin.

“Hello Sarah! Happy birthday!” naka smile na bati ko.

“Ate, bakit po antagal niyo na hindi nakapagbisita dito?” she asked.

“Masyado lang kasing mga ginagawa sa buhay Sarah.” sagot ko.

“Tara na pasok na tayo ate!” she replied.

I entered and Bryan welcome me with a hug. I looked around and saw the girls with an unexplained emotions. I just smiled at them and I sit beside Ella which is we are facing them. I just distract myself in my phone and it turns out na ako pa may kasalanan kasi parang ako naguity.

“Hija, magandang hapon! Buti nakarating ka, akala ko kasi hindi ka makakarating. Nalungkot nga si Sarah kasi akala niya hindi ka makakarating.” Tita Estella said.

“Nakakaguilty naman po if hindi ako pupunta kasi nagpromise ako kay Sarah.” I replied.

“Sige, kain na tayo.” she said.

We started eating but we’re still not talking to each other. Sila lang nag-uusap tapos kami din ni Reniella. We’re like strangers na. Tita Estrella was also confused kasi ba’t hindi daw kami nag-uusap na magkakaibigan lang kami.

“Mama naman, hindi naman kailangan na araw-araw magpapansinan kami.” Celestia explained.

“Masama iyan hija. Pasalamat nga kayo kasi may mga kaibigan kayo tapos andami niyo pa. Bihira lang may kaibigan na handang makinig at tumulong sa inyo. Hindi lahat ay magkakaroon ng kaibigan. Sana hindi niyo sayangin ang mga taong ganiyan.” Tita said habang kumakain kami.

“Okay lang naman po kami Tita. Hindi naman po kailangan madami yung kaibigan mo kasi hindi naman silang lahat ang nakikinig sayo, mga isa nga lang po o dalawa. Ang taong suwerte po ay yung may kaibigan kang totoo.” Ella said kaya inawat ko siya kasi mali ang ginawa niya.

I just shut up and just focusing on my own food. Sarah suddenly sat beside me, she smile and hugged me and parang nawala na lahat ng sakit na nararamdaman ko sa puso ko. She looked at my eyes and say...

“Ate, may sakit ka po ba? Masakit po ba dito?” sabi niya sabay turo sa puso ko but all I can do is to sighed.

“Wala Sarah, ate is okay and wala akong sakit.” sagot ko habang hinahaplos ang buhok niya.

I doesn’t have a little sister kasi or a brother lang to talked to and to play to that’s why I am very soft with kids.

“Ate, umiyak po ba kayo kagabi?” Bryan suddenly approach me and looked into my eyes.

“Hi-Hindi Bryan, bakit?” I asked.

“Ate diba sabi mo bawal ako umiyak kasi nakakabakla yan? Pero ate ikaw babae ka kaya puwede ka umiyak! Kailangan naman po natin umiyak para malabas natin ang luha natin. Lagot ka! Magtatanong yang luha mo na “bakit antagal mo akong pinalabas kahit ang sakit sakit na?”, yan ang sasabihin niya ate.” Bryan said kaya natawa ako.

“Ate, alam mo diba sabi mo din kay mama na “Okay lang pong maging mahina, pero kailangan niyo po din pong maging malakas”, pero ate nakikita ko po na malakas ka kaya ang masasabi ko ay hindi naman po kailangan laging malakas, kailangan din po natin maging mahina kasi wala naman pong manghuhusga o magdedecide kung maging mahina tayo kasi tayo naman po ang naghahandle sa buhay natin.” sabi niya kaya nashock ako kasi napakabata pa niya tapos andami nang natutunan sa buhay.

“Hay nako Sarah at Bryan, masaya ako na natutunan niyo ang mga bagay na yan.” I said.

Masaya ako na lumaki sila ng ganito. Every problem has always a lesson that will always taught us a lesson that’s why I am thankful for the life. I hope life will be good to me in the next chapter of my life.