พิษรัก

คนนิสัยไม่ดี

2 อาทิตย์ต่อมา

บ้านขุนเขา

"เป็นไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง" ร่างบางของเดียร์ที่นั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกเอ่ยทักเมื่อเห็นเทียเดินลงมาจากชั้นสอง

"อือ ก็เริ่มปรับได้แล้วละ" ถึงจะยังมีมึนๆเรื่องเวลาการนอนอยู่บ้างก็เถอะ แต่ตอนนี้เทียก็ปรับตัวได้เยอะมากกว่าอาทิตย์แรกแล้วละนะ

เดียร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำส้มมาให้

"ดื่มไหม สดชื่นดีนะ" เทียรับแก้วมาก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ

"เมื่อคืนได้ยินเสียงรถดังมากเลย แถวนี้เขามีอะไรหรือป่าว" คำถามของเทียทำเดียร์ถอนหายใจเบาๆ

"ตัวปัญหาคือพี่ขุนนั่นแหละ ชอบกลับบ้านดึกแต่กลับดึกไม่ว่าแต่เป็นโรคไรไม่รู้ถอยรถเข้าบ้านทีไรชอบเร่งเครื่องรบกวนชาวบ้านตลอด สงสัยกลัวคนไม่รู้มั้งว่าเป็นเจ้าของสนามแข่ง"

เทียไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ เธอพอจะเดาได้อยู่หรอกว่าพี่ชายของเพื่อนนิสัยไม่ค่อยจะดี

“เทียก็อยู่ห่างๆพี่ขุนไว้หน่อยก็ดีนะ เรื่องเจ้าชู้นี่ก็ใช่ย่อย”

"เขาคงไม่อะไรกับเราหรอกมั้ง"

"ใครจะรู้ แล้วยิ่งสวยๆใสๆซื่อๆดูหลอกง่ายแบบเทียนี่ของโปรดพี่ขุนมันเลยละ"

เทียมองหน้าเพื่อนสนิทตาปริบๆพร้อมกับประมวลคำพูดนั้นไปด้วย ว่านั่นชมกันอยู่ใช่ไหม?

"ยังไงก็เถอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้น…ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนต้องบอกเราโอเคไหม"

"อือ ขอบใจนะเดียร์"

“แล้วนี่ของใช้ครบหมดแล้วใช่ไหม ขาดอะไรหรือป่าว”

“คิดว่าไม่นะ” เทียครุ่นคิดสักแปบก่อนจะตอบออกไป เพราะก่อนมานี่ทีคพี่ชายของเธอได้จัดเตรียมทุกอย่างให้น้องสาวเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นของใช้จำเป็นหรือของใช้ส่วนตัวอะไรต่างๆ

“แต่ว่า..”

“หืม?มีอะไรหรือป่าว” ท่าทางอึกอักเหมือนไม่กล้าพูดของเทียทำเดียร์ถามออกมาด้วยความสงสัย

“เราอยากจะขออะไรเดียร์อีกเรื่องนึงจะได้ไหม”

“ได้ดิ เรื่องอะไรอะ”

“พอดี ที่บ้านเราเขาส่งแมวมาให้อยู่เป็นเพื่อน เราอยากจะขอเลี้ยงแมวได้ไหม”

“แมวหรอ..”

“อื้ออ”

“จริงๆเราไม่มีปัญหาอะไรนะเลี้ยงได้”

“จริงหรอ! ขอบคุณ…” แววตาเทียเป็นประกายมองเพื่อนด้วยความดีใจ แต่ประโยคต่อมาของเดียร์ทำให้รอยยิ้มนั้นต้องหุบลงในพริบตา

“แต่พี่ขุนน่ะสิ รายนั้นไม่ค่อยจะชอบหมาแมวสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเทียอยากเลี้ยงจริงๆแอบเลี้ยงในห้องก็ได้นะเราไม่บอกพี่ขุนหรอก”

“ขอบใจเดียร์มากๆเลยนะ”

“เล็กน้อย อีกอย่างเราก็ชอบแมวเหมือนกันดีซะอีกเราจะได้ไปเล่นที่ห้องเดียร์ทุกวัน แล้วของจะส่งมาถึงประมาณวันไหนอะ”

“เราคิดว่า…”

ยังไม่ทันที่เทียจะพูดจบ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นเสียก่อนประตูถูกเปิดออก เผยให้เห็นกล่องลังขนาดกลางที่มีช่องระบายอากาศอยู่ด้านบน พร้อมกับพนักงานส่งของที่ยืนยิ้มอยู่

"ของคุณเทียรึเปล่าครับ"

"ใช่ค่ะ! ขอบคุณมากค่ะ" เทียรีบวิ่งเข้าไปรับกล่องด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นรัวด้วยความดีใจเธอแทบจะมองไม่เห็นพนักงานส่งของแล้วในตอนนี้

"เทาเทา คิดถึงที่สุดเลย!" เทียเปิดกล่องออกอย่างเบามือ และทันทีที่เห็นแมวสีเทาขาสั้นที่มีแต้มสีส้มเล็กน้อยที่หูและหาง พร้อมดวงตากลมโตคู่สวย เธอไม่รอช้าที่จะอุ้มเจ้าเหมียวตัวน้อยขึ้นมากอดแนบแน่น เทาเทาส่งเสียงครางเบาๆอย่างพอใจ ก่อนจะคลอเคลียแก้มของเทียอย่างออดอ้อน

เดียร์มองเพื่อนที่กำลังมีความสุขกับสัตว์ก็ระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่รอบยิ้มนั้นจะหุบลงพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งเมื่อนึกไปถึงพี่ชายตัวเอง

..พี่ขุนน่ะขี้รำคาญแถมยังไม่มีความเมตตาต่อสัตว์ทุกชนิดเลย

…

ตกกลางดึก

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังลั่นเข้ามาในบ้านอีกครั้ง เป็นสัญญาณบอกว่า ขุนเขากลับมาแล้วเทียที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะเดินเข้าห้องนอนก็ชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงก้าวเท้าหนักๆเดินเข้ามาในบ้าน เธอแอบชะโงกหน้ามองจากมุมบันไดอย่างเงียบเชียบ

ขุนเขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เสื้อยืดที่สวมใส่ยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย เขาไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวด้วยความเคยชิน พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูข้อความ

จังหวะนั้นเอง เทาเทา ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โซฟามาพักใหญ่ ก็เห็นช่องทางที่จะตีสนิทมันกระโจนพรวดพราดออกมาจากที่ซ่อน แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของขุนเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงครางเบาๆ ด้วยความพอใจ

“เมี๊ยว~”

"เฮ้ย! ตัวเหี้ยไรวะ!" ขุนร้องเสียงดังลั่น สีหน้าเหยเก มือของเขารีบคว้าเทาเทาที่ยังคงคลอเคลียอยู่บนตัก แล้วโยน มันออกไปจากตักอย่างแรงโดยไม่สนว่ามันจะกระเด็นไปตกตรงไหน

เสียงร้อง 'เมี้ยว!' ของเทาเทาดังขึ้นอย่างน่าสงสาร เมื่อร่างปุกปุยของมันกลิ้งไปกองอยู่ที่พื้นมุมห้องรับแขก ตัวมันสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกใจและเจ็บปวด

"เทาเทา!"

เทียที่ก่อนหน้านี้กำลังหาเทาเทาที่ห้องนอนตัวเองพอไม่เจอเธอก็คิดได้ว่ามันต้องหลุดออกมาข้างนอกแน่ๆ ไม่รอช้าร่างบางจึงรีบเดินออกมาที่ห้องรับแขกประจวบกับเห็นสิ่งที่ขุนเขาทำพอดี เทียถึงกับผงะร่างกายชาไปทั้งตัว ความตกใจปนโกรธแล่นปราดไปทั่ว เธอรีบปรี่ลงจากบันได พุ่งตรงเข้าไปหาเทาเทาที่กำลังจะลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

“ของเธอ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามห้วนๆเมื่อเขาเห็นเทียที่กำลังประคองเจ้าก้อนขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ดวงตาของเทียเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างที่ไม่เคยแสดงออกมาก่อน ใบหน้าสวยหวานตอนนี้ดูเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไมต้องทำรุนแรงขนาดนั้นด้วย!" เทียถามเสียงสั่น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นพี่ชายของเพื่อนหรือเป็นเจ้าของบ้าน

ขุนมองหน้าเทียกลับด้วยแววตาหงุดหงิดไม่แพ้กัน ราวกับกำลังบอกว่าเธอต่างหากที่ผิด ที่เอาเจ้าสัตว์ประหลาดนี่เข้ามาในบ้าน

"มันมาวอแวฉันก่อน" ใบหน้าหล่อคมคายยังคงบึ้งตึง ไม่ได้แสดงความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย

"แต่มันก็แค่แมว! คุณไม่จำเป็นต้องโยนมันแบบนั้นก็ได้!" เทียแทบจะตะคอกใส่ ไม่เคยมีใครในชีวิตที่ทำให้เธอรู้สึกโกรธได้มากเท่านี้มาก่อน

..เขามันนิสัยไม่ดีที่สุดเลย กล้าทำกับแมวตัวเล็กๆแบบนี้ได้ไง

ขุนเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบมองลงมาที่เทียอย่างดูแคลน ราวกับว่าเธอเป็นเด็กที่กำลังพูดจาเหลวไหล "ฉันไม่ชอบสัตว์ แล้วก็ช่วยมันออกไปจากบ้านของฉันด้วย!"

คำว่า 'บ้านของฉัน' ที่เน้นเสียงหนักแน่นทำให้เทียรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง เธอรู้ว่านี่คือบ้านของเขาและเธอก็เป็นเพียงผู้อาศัย แต่การกระทำและคำพูดของเขามันช่าง...ไร้หัวใจสิ้นดี

เทียกอดเทาเทาแน่น พยายามปลอบมันที่ยังคงตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองขุนเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธไม่ต่างกัน

แต่ก็ต้องระงับอารมณ์นั้นไว้เพราะต้องนี้เขาเป็นเจ้าของบ้านและเธอเป็นแค่ผู้มาขออาศัย

“หนูขอโทษค่ะ ต่อไปไหนหนูจะไม่ให้เทาเทาออกมาเพ่นพ่านข้างนอกจะเลี้ยงแค่ในห้องนอนของตัวเองค่ะ”

“แน่ใจ?” ขุนเขาเลิกคิ้วขึ้นสูงข้างนึงพร้อมกับมองคนตัวเล็ก ใบหน้าหวานที่แสดงออกว่าโกรธจัดแต่น้ำเสียงและคำพูดที่จำยอมต้องพูดออกมาคล้ายว่ากำลังอ้อนวอนหรือขออนุญาตเขากลายๆ ทำเอามุมปากต้องกระตุกยิ้ม

“ค่ะ”

“แล้วถ้าฉันยังเห็นมันอยู่ละ

“แน่นอนว่าหนูจะไม่ให้เทาเทาออกมาให้คุณเห็นแน่นอนค่ะ”

“ก็แล้วถ้ายังเห็นอยู่ละ จะให้ทำยังไง” เขาถามย้ำทำเอาเทียถึงกับพูดไม่ออกเพราะไม่รู้จะต่อรองเขายังไงดี

“หนู..”

“ให้ฉันจับมันโยนออกไปนอกบ้านหรือฝังมันทั้งเป็นดี”

“นี่!” คำพูดที่แสนจะโหดร้ายนั้นได้หลุดออกมาจากาปกเขาทำเอาเทียต้องขึ้นเสียงและถลึงตาใส่ขุนเขาอีกรอบ วงแขนก็เล็กกระชับกอดเทาเทาไว้แน่น

“ทำไม?” เขาถามย้อนพร้อมกับมองเธออย่างคนที่เหนือกว่า แน่นอนว่าอยู่ที่นี่เธอเป็นรองเขาอยู่แล้ว

“หรือจะให้ฉันจัดการเธอแทน”

“จะ จะทำอะไร..” น้ำเสียงใสตะกุกจะกัก แววตากลมมองร่างสูงอย่างหวาดระแวง ขุนเขาค่อยๆสาวเท้าเดินไปใกล้ๆคนตัวเล็กจนแผ่นหลังบางติดชิดกับกำแพง มือหนาสองข้างยกขึ้นค้ำไว้กันเดินหนี

“นั่นสิ..ทำอะไรดี”

“ถอยไปนะ ไม่งั้นหนูตะโกนให้ได้ยินไปทั้งซอยแน่” เทียขู่ออกไปหวังให้ขุนเขากลัวแต่นอกจากเขาจะไม่กลัวแล้วยังทำปากขมุบขมิบล้อเลียนเธออีก

“นี่!พูดจริงๆนะ จะตะโกนจริงๆนะ”

“ก็เอาสิ ตะโกนไปเลยดิฉันจะได้จูบเธอในปากเปื่อยไปเลย”

เทียเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากเขา ใบหน้าหวานแดงซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่ากำลังอาย โมโห หรือทั้งสองอย่างรวมกันไปหมดแล้ว

“คุณมันนิสัยไม่ดี!” เธอสบถเบาๆ แล้วในวินาทีนั้นที่ขุนเขาขยับหน้าเข้ามาใกล้จนแทบชิดลมหายใจอุ่นของเขาแทบจะเป่ารดแก้ม เทียจึงรีบยกขาขึ้นก่อนจะเตะไปที่กลาวเป้าของขุนเขาจรเกิดเสียง

ผัวะ!

“โอ๊ย!ทำบ้าไรของเธอวะ!” ขุนเขาเซนิดๆ พร้อมกับกุมที่เป้ากางเกงตัวเองด้วยสีหน้าที่ทรมาน

“จำไว้นะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรหนูอีก คุณได้เป็นหมันแน่” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเพราะทั้งตกใจทั้งโมโห แต่ก็ยังพยายามตั้งสติแล้วรวบเทาเทาไว้ในอ้อมแขนแน่น

“เธอกล้า..”

เสียงของขุนเขาเย็นลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจ แต่เทียไม่หันกลับไปมองเธอสะบัดหน้าหนีแล้วรีบวิ่งหนีขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าของเธอดัง ตึงตัง ไม่หยุด จนกระทั่งประตูห้องนอนปิด ปัง! ลงไป

ขุนเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ถึงแม้จะยังเจ็บปวดที่ส่วนนั้นแต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

“หึ แสบเอาเรื่องแฮะ…”

..ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

…

..

.