นลินกลับไปที่บ้านพักของตัวเอง เพราะความอ่อนเพลียสะสมนานจึงงีบหลับ แล้วได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจนหัวเข่ากระแทกกับโต๊ะวางของหน้าโซฟาเมื่อโทรศัพท์บ้านแผดเสียงขึ้น
“ฮัลโหล”
‘ครับคุณลิน ผมสินนะ’
“อ๋อ มีอะไรจะสั่งแม่บ้านคนนี้คะ”
‘ตอนนี้ได้เวลามาทำความสะอาดเรือนใหญ่แล้วเห็นคุณลินยังไม่มาผมเลยโทร. ถามดูว่าติดขัดอะไรหรือเปล่า’
“ไม่มี ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
นลินตบหน้าเรียกสติให้หายง่วงแล้วเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น ล้างเนื้อตัวส่วนที่ควรล้างแล้วเดินเท้าไปยังบ้านทรงไทยหลังใหญ่ พบสินเดินไปมาตรงทางเดินก็ทำเพียงชำเลืองมองไม่ได้ทักทาย
พอเปิดประตูเข้าไปภายในบ้านเห็นอิทธิพัทธ์นั่งคุยโทรศัพท์อยู่เธอก็ทำเป็นมองไม่เห็น เดินผ่านเข้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่อยู่ด้านหลัง กลับออกมาไม่พบเขาในห้องรับแขกแล้วก็ลอบถอนหายใจ จากนั้นเริ่มลงมือปัดกวาดเช็ดถูตู้โชว์ ดูดฝุ่น ก้มเช็ดโต๊ะกระจกหน้าโซฟา
งานกลางวันนั้
