“เหรอ แล้วรู้ไหมว่าคุณหนูภาพิมลที่ว่าจะมาค้างกับนายหัวอีกทีวันไหน แล้วถ้ามานายหัวจะเอานางบำเรอไปซ่อนไว้ไหน คุณหนูถึงจะมองไม่เห็น”
“เอ่อ เรื่องนั้น…. เออน่า พอมาแกก็เห็นเองแหละ”
เสียงพูดคุยดังพอที่ให้ปลายเท้าเล็กที่ตั้งใจจะเดินมารับ อาหารมื้อเที่ยงในโรงอาหารหยุดค้างอยู่ตรงทางเดินลัดหลังพุ่มเทียนทอง สมองของนลินชาจนคิดอะไรไม่ออก จะว่าไปก็ชายันหน้ากับสิ่งที่ได้ยิน ซึ่งมันไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด
หลังจากวันที่เธอเช็ดโต๊ะแล้วเขาเข้ามาหาจากด้านหลัง ถัดมาอีกสามวันเขาก็กักตัวเธอเอาไว้ในบ้านทรงไทย แทบจะไม่เปิดประตูให้ใครเข้ามานอกจากสินที่จะเข้ามาส่งอาหารไว้ที่ห้องรับแขก พอเก็บจานกลับออกไปแล้วล็อกประตูจากด้านนอก
เพื่อกันไม่ให้ใครทะเล่อทะล่าเข้ามาเจอว่าเขากับเธอเปลือยล่อนจ้อนกันอยู่ทุก ๆ ที่ในชั้นล่างของบ้าน ไม่ว่าจะเป็นบนโซฟาในห้องรับแขก บันได กรอบประตู กำแพงบ้าน ริมหน้าต่าง หรือแม้แต่ตามพื้นห้อ
