12 นายหัวไม่อยู่
ปลายเท้าเรียวเล็กกระดิกอยู่ใต้ผ้าห่มที่ดึงขึ้นคลุมถึงปลายคาง ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสงสีทองสาดเข้ามาทางหน้าต่าง
นลินอยู่บนเตียงนอนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลก แต่ก็ต้องยอมรับให้ได้ว่า การถูกตานี่ข่มเหงในตอนเช้าตรู่นั้นทำให้เกิดความ ‘เบิกบาน’ ในใจได้เฉยเลย
ข้างเตียงนอนมีการเคลื่อนไหวอย่างแรง มองตามพบว่านายหัวกระทิงควายพลิกตัวเอื้อมไปหยิบน้ำขวดเล็กที่วางบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วยื่นมาให้ พร้อมกับถุงกระดาษขนาดเล็ก ดวงตาของเธอวาบขึ้นมาก่อนจะลดแสงแห่งความดีใจลงเมื่อพบว่าด้านในเป็นแผงยา
“อันนี้ยาคุมฉุกเฉินกินตอนนี้เม็ดแรก ส่วนอีกเม็ดให้กินตอนห่างกันสิบสองชั่วโมง”
สองมือเรียวคว่ำถุงกระดาษเขย่าเพื่อตรวจตราให้แน่ใจว่าภายในไม่มีสิ่งอื่นอีกแล้ว
“กินสิ” อิทธิพัทธ์สั่งย้ำ
“อ๋อ” เธอยอมกินยาอย่างว่าง่าย กินไปหนึ่งเม็ดก็ชูยาอีกแผงที่มีเม็ดยาเรียงกันเป็นตับให้เขาเห็น “อันนี้ล่ะ”
“
