“คุณ !” เธอพูดออกไปได้เพียงเท่านั้นเพราะร่างกายตอนนี้ถูกกักขังอยู่ภายในวงแขนแกร่งแนบติดอยู่กับประตู
“รังเกียจมากหรือไง !”
นลินย่นจมูก เมื่อเอียงหน้ามองมือหนาที่กดแนบกับประตูอยู่ข้างหู ก็ต้องตกใจเมื่อพบต้นตอของกลิ่นคาวเลือด
“คุณเลือดออก”
“เธอมีตาไว้มองคนอื่นเป็นด้วย ฉันนึกว่าที่เธอไม่ยอมขึ้นเตียงกับฉันเพราะรังเกียจจนเห็นฉันตายก็ไม่สนใจมอง แต่พอเป็นไอ้คนนั้นกลับเปิดบ้านต้อนรับ ยอมอ้าขาให้มันเอาจนแทบไม่เหลือแรงมาทำงาน”
“หยุดนะ !”
“ฉันไม่หยุด ทำไม พูดความจริงแล้วรับไม่ได้หรือไง ตอนแรกทำเป็นสูงส่งไม่ยอมขายตัว แต่พอผัวเก่าแวะมาก็ยินยอมพร้อมใจเลย นี่คิดจะหนีหนี้ไปกับมันด้วยสินะ”
“คุณสะกดรอยตามฉัน”
“ไม่ต้องสะกดรอยตามเรื่องหน้าไม่อายของเธอก็เป็นที่โจษจันรู้ไปทั้งตำบล ภูมิใจมากไหมที่ผัวไปป่าวประกาศกลางร้านชำว่าเธอยอมอ้าขาให้มันเอาได้ง่าย ๆ
“พี่ธีไม่มีทางพูดจาแย่ ๆ แบบนั้น เขาไม่ได้มีสันดา
